25 jaar, fuck, ik word oud.
25 jaar geleden stonden we op het punt de sleutel te krijgen van het huis waar we nu wonen. Het huis waar onze kinderen werden geboren, de kinderen die nu op het punt staan op eigen benen verder te gaan.
Ik herinner me in de week voor het verschijnen van "Love And Theft" dagelijks songs van dat album op de radio te hebben gehoord. Radio 2 had een of andere deal met Columbia gesloten waardoor ze dat konden doen. Ik hoorde die songs op de autoradio onderweg van huis naar werk en vice versa. Ik zie mezelf nog over een binnendoorweggetje rijden, ergens tussen de landerijen terwijl Moonlight uit de autoradio komt.
Ik moet meer gehoord hebben in de aanloop naar 11 september, maar kan me alleen Sugar Baby herinneren en misschien Summer Days.
Om het geheugen op te frissen blader ik door aantekeningen die ik in de eerste anderhalve week van september 2001 maakte, maar tot mijn stomme verbazing staat daarin niks over de "Love And Theft"-songs op de autoradio. Hoe kan het dat ik me herinner die aantekeningen gemaakt te hebben en dat ze er nu, 25 jaar later, niet blijken te zijn?
Het enige dat ik in mijn oude aantekenboek vond is een manke krabbel van 4 september 2001, meer niet. Ik lees:
Nog één week, de hele dag in mijn kop, nog één week. Liefde en Diefstal, wat valt er te verwachten? Het donkere van Time Out Of Mind? Een 'opvolger' zoals bijvoorbeeld Under The Red Sky was na Oh Mercy?
Tijdens het lezen knijp ik mijn billen samen en sla het aantekenboek weer snel dicht. Wat is dit slecht en niet alleen omdat de tijd heeft geleerd dat het anders in elkaar steekt dan ik toen veronderstelde. Mijn jonge ik was geen schrijver, gelukkig zijn we 25 jaar verder en heb ik iets bijgeleerd.
Geen bruikbare aantekeningen van mijn hand uit de week dat "Love And Theft" verscheen dus. Ik moet het doen met mijn herinnering.
Wat ik mij herinner is dat "Love And Theft" klonk als een frisse wind naar het bedompte Time Out Of Mind. Het klonk alsof Bob Dylan de ramen van de studio wijd open had gezet zodat de muziekgeschiedenis naar binnen kon waaien tijdens het opnemen van "Love And Theft".
Ik herinner mij hoe Tweedle Dee And Tweedle Dum er voor zorgde dat ik de Alice-boeken van Lewis Carroll ging lezen. Ik herinner mij de donderslag die High Water was. Ik herinner mij hoe Sugar Baby mij gelijk deed denken aan Dock Boggs die ook een song getiteld Sugar Baby had.
Ik herinner mij Summer Days en de glimlach die het iedere draaibeurt weer op mijn gezicht toverde.
Ik herinner me "Love And Theft" vooral als een optimistisch klinkende plaat waarin ik kon verdwijnen om de wereld buiten even te vergeten. Ik heb de buitenwereld in die dagen veel vergeten.
Er is in mijn ruim veertig jaar muziek luisteren geen album geweest dat ik na aanschaf zo frequent draaide als "Love And Theft". Het was haast alsof de plaat een bladzijde omsloeg en daarmee een nieuwe begin creëerde. Een nieuw begin met op de eerste bladzijde dat album, niks ervoor, geen verleden meer. Wat daarna nog kwam vulde als vanzelf de bladzijden erna.
