Wanneer je lang genoeg met Bob Dylan in je hoofd hebt gelopen, zie je hem overal opduiken, zoals in de cover van een Italiaanse vertaling van Jack Kerouacs Mexico City Blues. Oké, Bob Dylan is niet op die cover te vinden, maar mijn kop-vol-Dylan legt wel connecties met zowel het boek als de cover van dat boek & dat is vreemd aangezien boek & cover van deze Italiaanse editie van deze dichtbundel niks me elkaar te maken hebben.In 1959 publiceerde Jack Kerouac [1922 - 1969] zijn dichtbundel Mexico City Blues & hoewel Kerouac de hippies verfoeide, wordt hij vaak gezien als een voorloper, een godfather zo je wilt, van diezelfde hippies.
Op de voorzijde van de in 1979 verschenen Italiaanse versie van Kerouacs Mexico City Blues staat een afbeelding in psychedelische tinten van Peter Fonda rijdend op een Harley Davidson. De afbeelding is een bewerking van een still uit de film Easy Rider uit 1969. Wikipedia over die film:
Het was de eerste film afkomstig uit de protestcultuur van de hippie-beweging, en daarmee de eerste film die inging op deze jeugdcultuur.
Wat doet een still uit dè Hippie-film op de cover van een boek van anti-hippie Jack Kerouac? De twee - Jack Kerouac & Peter Fonda / Easy Rider - lijken haast met elkaar te vloeken & toch werkt het - althans in mijn kop.
Maar goed, deze blog draait niet om Jack Kerouac of hippie-films, maar om Bob Dylan. En nu komt het aardige: er is een makkelijk lijntje te trekken van zowel Kerouacs Mexico City Blues als Peter Fonda / Easy Rider naar Bob Dylan:
Eerst maar het lijntje van Kerouacs Mexico City Blues. Ik kan het allemaal opnieuw verwoorden, maar ik heb het allemaal eerder opgeschreven in mijn boek Dylan & de Beats [2018]:
In de film Renaldo And Clara is te zien hoe Bob Dylan en Allen Ginsberg het graf van Jack Kerouac bezoeken. Bij dit graf maken ze muziek en lezen ze uit Kerouacs Mexico City Blues.
Allen Ginsberg in zijn inleiding bij het boek Pomes All Sizes van Jack Kerouac: “His [Kerouac] influence is worldwide, not only in spirit, with beat planetary Youth Culture, but poetic, technical. It woke Bob Dylan to world minstrelry: ‘How do you know Kerouac’s poetry?’ I asked Mr. Dylan after we improvised songs and read Mexico City Blues choruses over Kerouac’s gravestone 1976 [sic] Lowell’s Edison Cemetery, cameras on us walking side by side under high trees and shifting clouds as we disappeared down distant aisles of gravestones. Dylan’s answer: Somebody handed me Mexico City Blues in St. Paul in 1959 and it blew my mind. He said it was the first poetry that spoke his own language.”
En elders in datzelfde boek:
Om het belang van Mexico City Blues voor Bob Dylan te onderstrepen is in No Direction Home [2005], de documentaire over Bob Dylan van Martin Scorsese, een geluidsopname van “228th Chorus” uit Mexico City Blues te horen. In aflevering 87 van zijn radioshow Theme Time Radio Hour – uitgezonden op 14 januari 2009 - draaide Bob Dylan een opname van Jack Kerouac die “104th Chorus” (“I’d Rather Be Thin Than Famous”) voorleest. Ook hierin kan een onderstreping van het belang van het boek Mexico City Blues voor Bob Dylan gezien worden.
Tot slot - voor nu - is er de opvallende overeenkomst tussen Kerouacs 113th Chorus uit Mexico City Blues en Dylans Subterranean Homesick Blues.
Kerouac:
Got up and dressed up
and went out & got laid
Then died and got buried
in a coffin in the grave,
Man
Dylan:
Ah get born, keep warm
Short pants, romance, learn to dance
Get dressed, get blessed
Try to be a success
Please her, please him, buy gifts
Don’t steal, don’t lift
Twenty years of schoolin’
And they put you on the day shift
Tot zover het lijntje van Kerouacs Mexico City Blues naar Bob Dylan. Nu dat andere lijntje, van Peter Fonda naar Dylan:
Peter Fonda - niet alleen acteur in Easy Rider, maar ook - samen met Dennis Hopper & Terry Southern - scriptschrijver, benaderde Bob Dylan met het verzoek om diens It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding) in de film te mogen gebruiken. Daarnaast hoopte Fonda Dylan te kunnen overhalen om een nieuwe song voor de film te schrijven.
Bob Dylan weigerde
It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding) af te staan voor de film. Voor de gevraagde nieuwe song voor
Easy Rider krabbelde hij de regels
The river flows
It flows to the sea
Wherever that river goes
That's where I want to be
op een servetje, gaf dit aan Fonda met de opdracht om dit aan Roger McGuinn [van The Byrds] te geven zodat deze de song kon afmaken. Onder de titel The Ballad Of Easy Rider nam McGuinn de song op voor de soundtrack van Easy Rider.
Een paar maanden later nam Roger McGuinn nogmaals de song op, dit keer niet solo, maar met zijn band The Byrds voor het album Ballad Of Easy Rider. De liner notes voor dat album werden geschreven door Peter Fonda, een fragment:
so take what you need
you think will last
and mcguinn did
and so did the rest of us
i quess
for the highway is for gamblers
and i don't care
where they may go
as long as mcguinn keeps doing it
De oplettende lezer ziet gelijk dat er een aantal regels uit Bob Dylans It's All Over Now, Baby Blue in deze liner notes verstopt zitten. Niet zo vreemd overigens, naast de deels door Dylan geschreven titeltrack bevat het album Ballad Of Easy Rider een cover van Dylans It's All Over Now, Baby Blue.
Zie daar een driehoek met op de hoeken Mexico City Blues, Bob Dylan & Easy Rider, of zo je wilt een lijn met intervallen van steeds 10 jaar waarbij aan het eind weer teruggegaan kan worden naar het begin & Bob Dylan tussen de nerven van die lijn is gekropen, als de lijm die het geheel in mijn kop bij elkaar houdt.
Mexico City Blues [1959] ---> Easy Rider [1969] ---> Mexico City Blues Italiaanse versie [1979]
