struinen door de papierwinkel #1

Het literaire tijdschrift Nieuw Tijdschrift [4e jaargang nummer 3, maart 1968] bevat onder andere gedichten van Hans Vlek en een interview met Allen Ginsberg. In meerdere gedichten van Vlek komt Bob Dylan voorbij, en ook Allen Ginsberg wilde de naam van Dylan nog wel eens laten vallen in gedicht of interview. Toch zijn het niet Vlek of Ginsberg die Dylan deze editie van Nieuw Tijdschrift binnensmokkelen, maar de redactie bestaande uit Jan Eyking, Bert S.A. Peto en Peter Schuddeboom.

In een oude aantekening zie ik dat ik ergens op zolder de dichtbundel dutch co [1966] van Peter Schuddeboom moet hebben liggen en dat in de inleiding in deze bundel Dylan te vinden is. Wat er precies van of over Dylan staat, weet ik zo niet. Ik kan het nu ook niet nakijken, te veel rotzooi voor de zolderkast met boeken. 

Terug dus maar naar Nieuw Tijdschrift. 

Achterin dat tijdschrift lees ik: de fotoos in dit nummer zijn een illustratie bij het standpunt van de redaktie, dat men ook in de hedendaagse letterkunde "de stem van dit uur" niet kan ontwijken. 

De bedoelde foto's zijn er drie: een van een Vietnamese vrouw met twee kinderen, een van een Vietnamees meisje en een Amerikaanse soldaat en een van Bob Dylan anno 1966. Bij de drie foto's een citaat afkomstig uit Dylans hoestekst voor het album Another Side Of Bob Dylan.

Is Bob Dylan 'de stem van dit uur' in de woorden van de redactie? Ik denk het. Van Stem van een generatie naar Stem van dit uur is een kleine stap.

Wat wil de redactie van Nieuw Tijdschrift zeggen met het combineren van deze 3 foto's met Dylans tekst? Is dit een protest van de redactie tegen de oorlog in Vietnam? Ik denk het.

Maar met dat ik het denk, realiseer ik me dat het niet moeilijk is wat anders te concluderen. Toch denk ik - mede door de tijdgeest - 1968, immers - nee, ben ik ervan overtuigd dat deze twee middenpagina's van Nieuw Tijdschrift een protest tegen de oorlog in Vietnam zijn. Want Bob Dylan is tegen de oorlog in Vietnam, moet de reactie van Nieuw Tijdschrift gedacht hebben. Dat kan niet anders, Bob Dylan is tegen de oorlog. Luister bijvoorbeeld maar naar zijn Masters Of War. Toch?

Iedere keer als ik deze editie van Nieuw Tijdschrift opensla, moet ik denken aan een ander tijdschrift, zo'n half jaar later dan dit verschenen. Ik heb het over Sing Out! [vol. 18 nr. 4 oct. / nov. 1968]. In deze Sing Out! een in drie delen in juni en juli door John Cohen en Happy Traum afgenomen interview met Bob Dylan, het relevante fragment:

HT: Probably the most pressing thing going on in a political sense, is the war. Now I’m not saying any artist or group of artists can change the course of the war, but they still feel it their responsibility to say something.

BD: I know some very good artists who are for the war.

HT: Well I’m just talking about the ones who are against it.

BD: That’s like what I’m talking about; it’s for or against the war. That really doesn’t exist. It’s not for or against the war. I’m speaking of a certain painter, and he’s all for the war. He’s just about ready to go over there himself. And I can comprehend him.

HT: Why can’t you argue with him?

BD: I can see what goes into his paintings, and why should I?

HT: I don’t understand how that relates to whether a position should be taken.

BD: Well, there’s nothing for us to talk about really.

JC: Someone just told me that the poet and artist William Blake harboured Tom Paine when it was dangerous to do so. Yet Blake’s artistic production was mystical and introspective.

HT: Well, he separated his work from his other activity. My feeling is that with a person who is for the war and ready to go over there, I don’t think it would be possible for you and him to share the same basic values.

BD: I’ve known him for a long time, he’s a gentleman and I admire him, he’s a friend of mine. People just have their views. Anyway, how do you know I’m not, as you say, for the war?

Was Bob Dylan nou wel of niet tegen de oorlog in Vietnam? Zeg het maar.

De Sing Out! waar dit interview in staat, is als ik me niet vergis - na het uitkomen van Music From Big Pink van The Band op 1 juli 1968 - de tweede keer dat een schilderij van de hand van Bob Dylan aan de wereld getoond wordt. Dat schilderij staat op de cover van deze Sing Out!. 

Dylan kort #2

Maarten Giltay Veth heeft de tekst van Bob Dylans With God On Our Side gedrukt. Het resultaat is - zoals we van Giltay Veth gewend zijn - schitterend. De negen coupletten zijn aan de binnenzijde van een in de lengte gevouwen dik papier van 24,5 x 14,5 cm gedrukt in een kleine letter, iedere eerste letter van ieder couplet iets groter. De titel van Dylans song op de voorzijde en binnenzijde in een lettertype die op mij 'bijbels' overkomt, zeer toepasselijk. De tekst krijg een extra accent door twee rode lijnen die samen een kruis vormen. 

De oplage van With God On Our Side is zeer beperkt: 17 exemplaren.

Meer over Maarten Giltay Veth en zijn (Dylan-) publicaties vind je op zijn website Vethgedrukt.

Forrest Gump: Wie kent de film uit 1994 niet? Een schitterende film, als je het mij vraagt. De soundtrack van de film bevat Bob Dylans Rainy Day Women #12 & 35 van Blonde On Blonde. Daarnaast tref je op die soundtrack Joan Baez' versie van Blowin' In The Wind aan.

Ik geef toe, het is wat naïef van mij, maar een week of twee geleden kwam ik pas tot de ontdekking dat de film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Winston Groom uit 1985 en hoewel het boek deels toch echt anders is dan de film, zul je ook in het boek Bob Dylan aantreffen:

  They had played for an hour or so, an everbody seemed happy an feelin good. They was playin Joan Baez music, an Bob Dylan an Peter, Paul an Mary. I was lying back with my eyes closed, listenin, an all of a sudden, I ain't sure what happen, but I had pulled out my harmonica an was just playin along with them.

It was the strangest thing, Jenny was singin 'Blowin in the Wind' an when I begun to play, she stopped for a secont, an the banjo player, he stopped too, an they get this very surprised looks on they faces, an then Jenny give a big grin an she commence to pick up the song again, an the banjo player, he stop an give me a chance to ride my harmonica for a wile, an everybody in the crowd begun to clap an cheer when I was done. [Winston Groom - Forrest Gump; Black Swan, 1994, blz. 39]

Greenwood, Mississippi: Op 6 juli 1963 was Bob Dylan - naast Pete Seeger, The Freedom Singers en Theodore Bikel - in Greenwood, Mississippi om de Afro-Amerikaanse gemeenschap een hart onder de riem te steken. In Greenwood werd het Afro-Amerikanen nagenoeg onmogelijk gemaakt om zich te laten registreren om te kunnen stemmen. SNCC was toen al enkele maanden bezig met leden van de Afro-Amerikaanse gemeenschap in Greenwood over te halen tot en helpen bij het registreren. 

In een veld bij de boerderij van Silas McGhee speelde Bob Dylan twee maal Only A Pawn In Their Game en Blowin' In The Wind. Ergens op de dag zongen alle aanwezigen - waaronder Dylan - We Shall Overcome. [setlist] [audio]

Een fragment van Only A Pawn In Their Game is gefilmd en te zien in de D.A. Pennebaker-film Dont Look Back. Wie dat fragment in Dont Look Back bekijkt, ziet een jonge Dylan, staand voor een truck met op het laaddeel van die truck enkele zittende mensen. Links naast Dylan staan nog enkele mensen bij de truck, luisterend naar de jonge zanger.

In 1965 bracht Folkways Records het album The Story Of Greenwood, Mississippi uit, met daarop (achteraf) opgenomen verhalen over de strijd in Greenwood aan het eind van 1962 en de eerste helft van 1963, afgewisseld met geluidsfragmenten van verschillende bijeenkomsten in de maanden dat de strijd duurde, waaronder een opname van Medgar Evers en enkele muziekfragmenten. 

De hoes van The Story Of Greenwood, Mississippi bevat een foto waarop dezelfde truck te zien is als in het Dylan-fragment in Dont Look Back.

De foto op die hoes is gemaakt door Danny Lyon. Lyon maakte die dag ook meerdere foto's van Bob Dylan [foto] waarvan eentje werd gebruikt bij een aardig artikel op Mississippi Today van ruim een jaar geleden [artikel].

Het Folkways-album The Story Of Greenwood, Mississippi bevat geen Dylan, maar is zeker de moeite van het beluisteren waard. Het geeft context bij dat kleine fragment in Dont Look Back.

Rolling Thunder Revue 1976: Aangezien het dit jaar 50 jaar geleden is dat Dylan onder de titel Rolling Thunder Revue door Amerika trok voor een aantal concerten, komen de copyrights voor niet eerder uitgebrachte opnamen van deze concerten vrij, tenzij die opnamen voor 1 januari 2027 door de huidige copyrighthouder zijn uitgebracht. Het is dan ook niet ondenkbaar dat ergens nog dit kalenderjaar er een officiële release komt met opnamen uit 1976. De geruchten over zo'n uitgave circuleren uiteraard al.

Highway Chile: Op 3 april 1967 nam Jimi Hendrix in een studio in Londen het nummer Highway Chile op. Een maand later verscheen dat nummer op de flipside van de single The Wind Cries Mary. Ik heb sinds ik Highway Chile ruim 35 jaar geleden voor het eerst hoorde het gevoel gehad dat Hendrix in deze song naar Bob Dylan verwijst. Zo is bijvoorbeeld in het eerste couplet van Highway Chile de volgende regel te vinden:

A flamin' hair just a blowin' in the wind

En iets verderop:

A rolling stone gathers no moss

Het zou mij niet verbazen wanneer Hendrix bij het schrijven van deze regels Dylans songs Blowin' In The Wind en Like A Rolling Stone in z'n achterhoofd had. Met dit in gedachte zijn er ineens meer regels die - iets minder direct - naar Dylan lijken te verwijzen.

Nog even terug naar de eerste hierboven geciteerde regel: 

A flamin' hair just a blowin' in the wind

Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar iedere keer als ik Hendrix die regel hoor zingen, denk ik vooral ook aan de Milton Glaser-poster die in Amerika zat bij het album Bob Dylan's Greatest Hits, een album dat grofweg een week voor Hendrix Highway Chile opnam uitkwam.

Misschien is het toeval. Misschien hoor ik dingen die er niet zijn, maar voor mij verwijst Hendrix' Highway Chile naar Bob Dylan. [audio]

Altamont: Onderstaande foto is van een deel van een pagina van de comic Altamont van Herik Hanna en Charlie Adlard. Dit boek gaat uiteraard over het desastreus verlopen concert in Altamont in december 1969.

Tom Willems

29 V 26

aantekening #2

In oktober 1963 bracht Broadside Records het album Broadside Ballads volume 1 uit. Dat album opent met Blowin' In The Wind in de versie van New World Singers. Veel interessanter voor de Dylanliefhebber zijn John Brown en Only A Hobo / Talking Devil gezongen door Blind Boy Grunt. Immers: Blind Boy Grunt = Bob Dylan!

Tot slot bevat dit album de Dylan-song I Will Not Go Down Under The Ground dat we inmiddels kennen als Let Me Die In My Footsteps. Die laatste song wordt, aldus de informatie op de hoes van Broadside Ballads volume 1, gezongen door Happy Traum. Wat de hoes niet vermeldt, is dat Blind Boy Grunt Traum begeleidt op zijn versie van Let Me Die In My Footsteps en dat achter het pseudoniem Blind Boy Grunt Bob Dylan schuil gaat. Dat Dylan voor de schuilnaam Blind Boy Grunt koos voor zijn bijdragen op Broadside Ballads volume 1 heeft te maken met zijn contract met Columbia Records. Meer informatie over deze elpee is te vinden op de website Searching For A Gem.

Als je een blik werpt op Searching For A Gem, zul je zien dat daar melding wordt gemaakt van een Franse editie van Broadside Ballads volume 1 uitgebracht door Le Chant Du Monde / Folkways Records onder de titel Protest-Songs (Broadside, vol. 1). Volgens de informatie op Searching For A Gem verscheen dit album in 1964. 

Ik heb lang naar deze Franse versie van Broadside Ballads volume 1 gezocht. Niet heel fanatiek, maar iedere keer als ik door een bak vol platen ging, hield ik toch een oogje open. Eén keer was ik dichtbij, een paar jaar geleden was dat. Een platenhandelaar mailde mij dat hij een Dylan collectie had gekocht. Het zou om een paar honderd albums gaan. Binnen no time stond ik in zijn winkel te bladeren door een stapeltje van hooguit dertig platen. Van de vijf platen die ik uit de stapel haalde, bleken er vier al vergeven te zijn aan een andere liefhebber. Voor de vijfde plaat bedacht de man ter plekke een dusdanig exorbitante prijs, dat ik met lege handen naar huis ben gegaan. Eén van de vier inmiddels vergeven platen, was die Franse Broadside Ballads. Ik ben daarna nooit meer in die zaak geweest. Een volgend mailtje van de man over een 'grote Dylan-collectie' heb ik gelijk weggegooid.

En toen stond ik twee leken geleden in de kringloopwinkel op een kwartiertje rijden van huis. Vanuit de bak elpees staarde de Franse Broadside Ballads volume 1 mij aan. Die plaat draait nu rondjes op mijn speler. Een mazzeltje. Immers: James Last & Mantovani zijn koning van de kringloop, niet Bob Dylan.

Het aardige van Protest-Songs (Broadside, vol. 1) is dat in de klaphoes een groot, dubbelgevouwen blad zit geniet waardoor - met de twee zijden van de klaphoes erbij - een boekwerk ontstaat van zes pagina's met algemene informatie over de plaat, de songteksten in het Engels en Frans, en korte informatie over iedere song en artiest op dit album. Daarnaast bevat het boekwerk enkele foto's, waaronder een foto van Bob Dylan. Dit laatste is misschien wat vreemd. Voor de songs op Broadside Ballads volume 1 koos Bob Dylan er immers voor om zich te verschuilen achter het pseudoniem Blind Boy Grunt om gedonder te voorkomen. Het feit dat zijn foto zo prominent op de hoes staat afgedrukt, suggereert dat verschuilen achter een andere naam, op het moment dat dit album verscheen, niet meer nodig was.

Die foto van Dylan is er eentje uit een serie foto's die David Gahr maakte tijdens het Newport Folk Festival, op 25 juli 1965.

Door die foto is het al duidelijk dat deze Franse versie van Broadside Ballads volume 1 zeker niet in 1964 is verschenen, zoals Searching For A Gem meldt, maar later. Wanneer de plaat dan is verschenen? Ik weet het niet precies, maar in ieder geval veel later dan 1964. Dat concludeer ik niet na het zien van de Gahr-foto, maar door de korte tekst over Bob Dylan in het boekwerk in de hoes. 

Mijn kennis van de Franse taal is ruk. De paar jaar dat ik gedwongen de lessen Frans volgde op de middelbare school, stond ik gemiddeld altijd een 3 over lager voor dat vak. Het zelf vertalen van de Franse tekst over Dylan op de hoes van Protest-Songs (Broadside, vol. 1) is dus uitgesloten, maar gelukkig zijn er allerlei online hulpmiddelen die mij een idee kunnen geven van wat er nou zo ongeveer staat op die hoes. Het is een boel bla-bla & ya-die-ya wat er staat in die hoes. Eén (vertaalde) zinsnede springt er echter uit: "Begin 1978 werd bekend dat Dylan Folkways aanklaagde".

Dat betekent dus dat Protest-Songs (Broadside, vol. 1) zeker niet in 1964 is verschenen - of vlak daarna - maar op z'n vroegst 14 jaar later, in 1978.

Je zou bijna denken dat het Franse Le Chant Du Monde begin 1978 op de markt bracht om een graantje mee te pikken van alle aandacht rond Dylans vijf concerten in Parijs begin juli 1978, maar dat is natuurlijk speculeren.

Weet iemand meer over Dylans aanklacht tegen Folkways?

Tom Willems

28 V 2026

Dylan kort #1

Allereerst dank aan eenieder die de moeite heeft genomen om een mailtje te sturen en/of een reactie op de blog achter te laten. Een vraag die ik veel gesteld krijg is of de oude blogs [Bob Dylan in (het) Nederland(s), de Bob Dylan aantekeningen & Yowza Yowza] weer online komen. Dat zal niet gebeuren. De oude blogs zijn definitief weg en kunnen niet weer online gezet worden. Het is wat het is & nu verder vol frisse moed. 

De ontvangen mails zal ik allemaal in de komende dagen nog beantwoorden.

Willie Nelson brengt later deze week [29/05] een nieuw album - Dream Chaser - uit. Nou brengt Nelson op z'n oude dag, de man is inmiddels 93 jaar, nogal wat albums uit, maar wat Dream Chaser voor de Dylanliefhebber bijzonder maakt, is dat de song I Can't Read Your Mind van dit album door Nelson is geschreven met Buddy Cannon & Bob Dylan. 

Of dat betekent dat Bob Dylan - net als in 1993 op de song Heartland van Nelsons album Across The Borderline - ook te horen is op I Can't Read My Mind, is mij nog niet helemaal duidelijk. Ik verwacht het niet. De recensies die ik heb gelezen - allen positief - van Dream Chaser [o.a. Uncut & Mojo] maken geen melding van een muzikale bijdrage van Dylan op I Can't Read My Mind.

Copper Kettle: In tijdschrift Lust For Life #161 [juni] blaast Chris van Oostrom onder de titel Deep Cuts de loftrompet over de song Copper Kettle [The Pale Moonlight] van Self Portrait [1970]. Van Oostrom is vooral zeer te spreken over Dylans zang in dit nummer. En terecht natuurlijk, Copper Kettle is - net als meer op Self Portrait - beter dan de reputatie doet vermoeden. 

Het is bekend dat Bob Dylan tijdens de sessies voor Self Portrait een aantal edities van Reprints From Sing Out! bij zich had. Reprints From Sing Out! zijn tijdschriften met daarin bladmuziek die eerder in tijdschrift Sing Out! stond afgedrukt. Als ik me niet vergis zijn er in de jaren zestig 12 nummers van Reprints From Sing Out! verschenen. Ik heb ze helaas [nog] niet allemaal, maar wel een aantal, waaronder nummer 9 [Oak Publications, New York, 1966]. In deze Reprints nummer 9 vond Bob Dylan de bladmuziek van Copper Kettle. Van Oostrom maakt hier - mogelijk door ruimtegebrek - geen melding van in zijn prima stuk in Lust For Life. Deze Reprints From Sing Out! bevat verder de bladmuziek van When Things Go Wrong With You [aka It Hurts Me Too], Belle Isle en Little Sadie. 

Deze vier songs nam Dylan op tijdens de sessie van 3 maart 1970 voor Self Portrait. De copyrights / credits voor deze songs zoals gegeven in Reprints From Sing Out! komen vaak niet overeen met de informatie op Self Portrait. Meest opvallend is It Hurts Me Too dat op Self Portrait aan Bob Dylan wordt toegeschreven. Volgens Olof's Files is de song echter geschreven door Tampa Red en is het arrangement van Elmore James. Ook Derek Barker schrijft in zijn boek The Songs He Didn't Write; Bob Dylan Under The Influence de song toe aan Tampa Red. Ook schrijft Barker dat de song vaak wordt toegeschreven aan Elmore James. Verder - en nu wordt het interessant - schrijft Barker: Bob Dylan's version, which is sometimes known as When Things Go Wrong (It Hurts Me Too), is quite different from both Tampa Red's 1940 release and Elmore James' more celebrated 1958 cover version, though it does have one verse which is very close to Tampa Red's recording.

Het lijkt toch anders te zitten.

De versie van It Hurts Me Too - onder de titel When Things Go Wrong With You - in Reprints From Sing Out! nummer 9 is duidelijk Dylans bron voor zijn versie van deze song op Self Portrait geweest. In Reprints From Sing Out! telt de song vijf coupletten. Op Self Portrait slaat Dylan het eerste couplet over om vervolgens coupletten 2, 3, 4 en 5 zoals gegeven in Reprints [op een enkel woord na] te zingen, waarna hij aan het eind couplet 2 herhaalt. In Reprints wordt de song niet aan Tampa Red of Elmore James toegeschreven, maar aan Big Bill Broonzy.

De verschillende Reprints From Sing Out! zijn - net als Sing Out! zelf - een uitstekende bron van informatie voor de Dylanliefhebber, zo blijkt maar weer.

Ook aardig: het negende deel van de Reprints bevat - naast de vier Self Portrait-songs - Dylans eigen Lay Down Your Weary Tune en het jaren later door Dylan ook wel eens gespeelde Long Black Veil.

Voor ik dit laat rusten, nog één ding: Op Self Portrait wordt de titel van de tiende track gegeven als Belle Isle terwijl deze song in Reprints de titel The Blooming Bright Star Of Belle Isle wordt genoemd. Van die lange titel is niks te vinden op Self Portrait, maar wel op Another Self Portrait, luister maar naar cd 2, track 16.

Emmylou Harris: Gisteren wist een platenhandelaar mij te vertellen dat Emmylou Harris momenteel bezig is aan een afscheidstournee door Europa. Dit - de afscheidstournee, niet de handelaar - is de aanleiding voor een artikel in dezelfde Lust For Life waarin Chris van Oostrom schrijft over Copper Kettle. In dit stuk blik Harris terug op de duetten uit haar carrière. In dit stuk heeft ze het uiteraard over de opnamesessies voor Bob Dylans Desire. De strekking kennen we inmiddels: Dylan zong, zij werd verondersteld te volgen. Achteraf wilde ze alles opnieuw inzingen - wat deels werd gedaan, maar nooit gebruikt simpelweg omdat de oorspronkelijke opnamen uitstekend zijn.

Geen woord in dit stuk in Lust For Life over Harris' mompel I fucked up [of He fucked it up] aan het eind van Oh Sister. Deze ongekuiste versie was natuurlijk nooit bedoeld voor een groter publiek en dus werd Harris' gemompel netjes van de opname van Oh Sister geknipt voor de song op Desire werd gezet. In 1985 verscheen door een foutje echter de onverkorte versie van Oh Sister op een Engelse persing van Desire [lp en cassette] en in 1991 nogmaals op een heruitgave van de Engelse cassette-editie van Desire. In 2013 en nogmaals in 2020 bracht Mobile Fidelity Sound Lab Desire inclusief Harris' gemompel opnieuw uit op elpee en cd. [bron: Searching For A Gem]

Niks nieuws onder de zon. Harris gemompel aan het eind van Oh Sister en op welke versies van Desire dit te vinden is, is al sinds jaar en dag bekend. Maar ik blijf wel zitten met een vraag, of liever een zoekopdracht. In Bob Dylan in Nederland 1965 - 1984 schreef ik dat je uit de recensie van Desire in OOR geschreven door Bert van de Kamp de conclusie kunt trekken dat Van de Kamps recensie-exemplaar van Desire een cassette zonder artwork was waarop de ongekuiste versie van Oh Sister te vinden is. 

Ervan uitgaande dat Van de Kamp / OOR eind 1975 het recensie-exemplaar van Desire rechtstreeks van CBS Nederland kreeg, dan betekent dat... vul zelf maar in. 

Ik wil uiteraard weten hoe dat precies zit en hoopte met het opgooien van een balletje in Bob Dylan in Nederland 1965 - 1984 dat balletje na het neerkomen als vanzelf zou gaan rollen, maar tot op heden nog niks. Dus nu via deze weg: wie mij ook maar iets kan vertellen over de door CBS Nederland eind 1975 rondgestuurde recensie-exemplaren van Desire, neem even contact op.

Tom Willems

26 V 2026

aantekening #1

"I hope Bob Dylan lives to be a thousand years old and writes four songs per day the rest of his life and records everyone of them." Lou Gottlieb, Sing Out! vol. 16 nr. 1 (febr. mrt. 1966)

Na het (noodgedwongen) verwijderen van weblogs als Bob Dylan in (het) Nederland(s) & de Bob Dylan aantekeningen, was ik - vooral door dat noodgedwongen - helemaal klaar met dat bloggen. Maar wie mij kent, weet ook dat ik het toch niet kan laten & dus is er nu Bob Dylan in Nederland 2.0. 

Hoewel die titel mogelijk doet vermoeden dat ik van plan ben op de oude voet verder te gaan, alsof er niks gebeurd is: dat is niet het geval. Door fysieke problemen ben ik niet (meer) in staat om dagelijks te schrijven. Sterker: het schrijven gaat mij steeds moeilijker af. Dat gezegd hebbende: ik kan het niet laten en dus zal ik zeker zo nu en dan mijn stukkies schrijven voor deze weblog. 

Maar bovenal hoop ik dat meer Dylanschrijvers op Bob Dylan in Nederland 2.0 een thuis zullen vinden voor wat ze te melden hebben over de man en zijn muziek. Hoe, wat & waar? Kijk even op het tabblad intro voor meer informatie.

Ja, er moet nog veel aan (het uiterlijk van) Bob Dylan in Nederland 2.0 gebeuren, maar hé, geef me even. Een uurtje geleden bedacht ik dat Bob Dylan in Nederland 2.0 een goed idee is & nu maak ik een start.

Op de achtergrond draait een opname van het concert in Parijs in 1966, vandaag precies 60 jaar geleden opgenomen. Die dag werd Dylan 25, vandaag viert hij zijn 85ste verjaardag & hij lijkt voorlopig niet uitgespeeld te zijn. Goddank.

Voor nu: het is goed om terug te zijn.

Tom Willems

24 mei 2026