De gedachtentrein begon bij Joan Baez, de aanleiding waarom deze zangeres in mijn kop op plopte, weet ik niet meer. Ik houd namelijk niet van de muziek van Baez, het is dus raar dat ik aan haar dacht. Enfin, Joan Baez dus. Van de muziek van Baez ging het naar de duetten die ze met Bob Dylan zong. Eigenlijk meestal ook een ramp, als je het mij vraagt, met dank aan de zingende misthoorn - zoals de bijnaam van mevrouw Baez luidt in huize Willems. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, zoals Deportee (Plane Wreck At Los Gatos) zoals te horen & zien is in de film Hard Rain.
Na Baez stuurde de gedachtentrein met de vraag naar wie wel een goed duet met Bob Dylan kan zingen me langs onder andere Emmylou Harris, Willie Nelson & Barbra Streisand. Het oordeel is achtereenvolgens: oké, bijna goed & een ramp.
Er kwamen nog meer zangpartners voorbij denderen, maar nergens bleef ik aan plakken. Dat was gisteren & eigenlijk had ik de hoop opgegeven.
Gisteravond in dat moment ergens tussen waken en slapen hoorde ik in mijn achterhoofdradio de regels
You came, you saw, just like the law
You married young, just like your ma
gezongen door twee stemmen waarvan één van Dylan, vervlochten en toch duidelijk van elkaar te onderscheiden. De tweede stem bijna twijfelend, met het woord zekerder van zichzelf wordend. Al luisterend, steeds weer naar die twee regels zoals ze sinds jaar & dag in mijn achterhoofdradio wonen, viel ik in slaap.
Vanochtend bij het ontwaken stond die radio nog steeds aan, steeds dezelfde twee regels spelend. Die regels komen uit Born In Time en hoewel het niet echt een duet is, is de samenzang tussen Bob Dylan en David Crosby - de man van die tweede stem - zo goed, dat ik als ik zou moeten kiezen tussen die twee regels Born In Time of alle Dylan/Baez-duetten, die paar seconden Born In Time blijven.
De eerste bak koffie werd vanochtend begeleid door Born In Time, hoe kan het ook anders. En daarna nog een keer. Ooit naar de credits voor die song gekeken? Niet alleen zingt Dylan, hij speelt ook accordeon. Vreemd.
Verder kijkend naar de credits op Under The Red Sky - het album waarop Born In Time te vinden is - zag ik dat Crosby ook de tweede stem zingt op 2 X 2, misschien niet Dylans sterkste compositie, maar de samenzang is ook op deze song erg goed.
Tsja, Under The Red Sky. Natuurlijk weet ik uit de boeken dat ik moet neerkijken op die plaat. Kinderliedjes, muzikaal matig, zeker na het een jaar eerder verschenen Oh Mercy. Under The Red Sky is zó slecht, dat zelfs producer Don Was in meerdere interviews heeft laten doorschemeren dat hij het niet goed heeft gedaan & dat (mede) daarom Under The Red Sky onder de maat is.
Fuck Don Was. Under The Red Sky is helemaal niet matig.
Fuck de Dylanbibliotheekschrijvers & popjournalisten met hun doorsnee meningen. Under The Red Sky is een goed album.
Natuurlijk is Oh Mercy een goede plaat, maar ik luister liever naar Under The Red Sky. Natuurlijk heeft Oh Mercy het schitterende Man In The Long Black Coat, maar ergens op dat album staat ook die tenenkrommende, niks toevoegende doorsnee sax-solo. Natuurlijk is Most Of The Time sterk, maar sinds het horen van een outtake van die song, blijkt de Oh Mercy-versie hooguit goed. Geef mij maar Under The Red Sky.
Under The Red Sky heeft meer vuur, meer passie, meer rammel dan Oh Mercy. Oh Mercy is een prima plaat, maar Under The Red Sky is simpelweg avontuurlijker en daarom voor mij aantrekkelijker.
Nee, Under The Red Sky is niet perfect, maar de songs op dit album rammelen lekker. Er is geen strijkbout over de muziek gehaald, er is leven in de (muzikale) kreukels, karakter. Luister bijvoorbeeld naar het rammelen in 10.000 Men of Cats In The Well. Of het schitterende titelnummer met meer accordeon dan Born In Time (zonder dat de credits verklappen wie het speelt) en het uitstekende gitaarwerk van George Harrison. Maar vooral: luister hoe Dylan dat titelnummer zingt.
En als ik het dan toch over Dylan-de-zanger heb, luister naar God Knows en het bijna altijd over het hoofd geziene Handy Dandy. Niet Dylans sterkste compositie, maar die stemgymnastiek van hem op dit nummer. Eentje voor de boeken, Olympisch zilver op de 3 minuten zang. De stem trekt, rent, sleurt, zeurt, treitert & slijmt in deze ene song. Het is die stem waarom ik naar Dylan luister, waarom Under The Red Sky tot zijn betere albums behoort.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over T.V. Talkin' Song.
Nogmaals: Fuck de Dylanbibliotheekschrijvers & popjournalisten met hun doorsnee meningen. Ik heb het eerder geschreven & ik schrijf het nogmaals: T.V. Talkin' Song bevat Dylans beste zangpartij van de jaren '90. Het is beter dan alles op Oh Mercy of Time Out Of Mind. Als Handy Dandy Olympisch zilver is, dan is T.V. Talkin' Song goed voor het goud. Met vlag & wimpel.
Het is 2026, 36 jaar na het verschijnen van Under The Red Sky. Het is tijd dat dat album eindelijk de lofprijzingen krijgt die het verdient.
Bij deze.
