Weinig Dylanaanbod op de markt, al kwam ik in een rijtje muziekboeken op een van de kramen ergens tussen boeken over Abba en Celine Dion enkele Dylantitels tegen, waaronder mijn eigen Bob Dylan in Nederland 1965 - 1984.
Zaterdagavond sloten Bob Dylan & band de Amerikaanse tournee af met een concert in Nashville, dit maal met de gitaristen Julian Lage & Joel Paterson op het podium. Tijdens enkele songs schoof Jimmie Vaughan als derde gitarist aan.
Welke gitaristen gaan vanaf half oktober mee naar Europa voor een serie concerten?
En wat gaat de setlist worden tijdens die Europese concerten? Hoewel Dylan nogal eens voor een verrassing zorgt als het om songs op de setlists gaat, durf ik wel wel haast met zekerheid te zeggen dat lange songs als Murder Most Foul, Highlands, Sad Eyed Lady Of The Lowlands en Brownsville Girl niet op die setlists zullen staan.
Aan die laatste song - het door Dylan met Sam Shepard geschreven Brownsville Girl - moest ik denken bij het lezen van Pinball 1973 van Haruki Murakami. Dat boek verscheen voor het eerst in Japan in1980, de Engelse vertaling is van 2015. In dat boek las ik:
No one has a clue who Raymond Moloney was.
All we can say for sure is that a man by that name once lived and died - that's about it. Our knowledge ends there. He is as much a mystery as a water bug at the bottom of a deep well.
Bij deze regels moest ik gelijk denken aan:
The only thing we knew for sure about Henry Porter is that his name wasn’t Henry Porter
uit Brownsville Girl. Ervan uitgaande dat Bob Dylan en Sam Shepard geen Japans lezen, kunnen Dylan & Shepard niet op het idee voor die ene regel zijn gekomen na het lezen van Murakami & Murakami - gezien wanneer hij zijn boek schreef - kan niet op het idee voor die paar regels over Raymond Moloney zijn gekomen na het horen van Brownsville Girl. De overeenkomst is echter in mijn ogen wel opmerkelijk.
Dat boek verscheen in 1956 en het is dus niet vreemd om te veronderstellen dat de jonge Dylan - in zijn pubertijd gefascineerd door James Dean - die biografie heeft gelezen.
Zou de overeenkomst tussen de Freewheelin'-cover en de Dean-foto toeval zijn, of zou Dylan dan wel fotograaf Don Hunstein bewust hebben gezocht naar een verwijzing naar James Dean tijdens de fotosessie voor Freewheelin', zo vroeg ik me vanochtend af. Aanvankelijk wilde ik het op toeval schuiven, maar er is reden om aan te nemen dat er toch iets meer aan de hand is dan toeval. Want is het niet zo dat in 1963 een promosingle met Blowin' In The Wind en Don't Think Twice, It's All Right - twee songs van Freewheelin' - in een hoesje zat met daarop de tekst van de door Bob Thompson geschreven nieuwsbrief over Dylan? De titel van die tekst: Rebel With A Cause, een duidelijke verwijzing naar de James Dean-film Rebel Without A Cause.
Met dat in m'n achterhoofd ben ik verder gaan kijken. Zo vroeg ik me af of er meer foto's uit de Freewheelin'-fotoshoot zijn die overeenkomsten vertonen met Dean-kiekjes. En verdomd, gelijk bij de eerste foto uit de Freewheelin'-sessie waarvoor ik een overeenkomstige Dean-foto zoek, is het raak: van de foto van Bob Dylan hangend in een stoel [foto] bestaat een Dean-voorbeeld [foto].
Iets in mij zegt dat dit het topje van de ijsberg is, dat er meer Freewheelin'-foto's zijn met een Dean-tintje. Dat is iets voor binnenkort wanneer ik wat ruimer in mijn tijd zit: Dean zoeken in Freewheelin'-foto's.
Tot slot een derde overeenkomst: op een platenbeursje met een bijzonder mager aanbod dook ik uiteindelijk - al weer een tijdje geleden - uit pure frustratie maar in de uitverkoopbakken van de handelaar die ik meestal links laat liggen. Daar haalde ik mijn gehele opbrengst van een teleurstellende beurs: drie platen voor een habbekrats waarvan twee gokjes-afgaande-op-de-hoes en een plaat van Mike Seeger. Mike Seeger is niet alleen de halfbroer van Pete, maar ook ooit lid van New Lost City Ramblers. Ik heb een zwak voor de muziek van New Lost City Ramblers. Bovendien is er - zoals iedere Dylan-liefhebber weet - het Mike Seeger album Third Annual Farewell Reunion uit 1995 waarop Bob Dylan zijn eigen Ballad Of Hollis Brown samen met Seeger speelt. Van al Dylans gastoptredens op albums van andere muzikanten, is dit toch wel een van de beste.
Met dat in mijn achterhoofd nam ik de Seeger-plaat mee. Fresh Oldtime String Band Music heet die plaat uit 1988. Bij het beluisteren van die plaat, viel ik bijna van mijn stoel: Seegers versie van Black Jack Davey op deze plaat is overduidelijk de bron geweest voor Dylans versie van dit nummer op Good As I Been To You. Dat voor het eerst horen op een niet daarvoor aangeschafte plaat voelt toch een beetje als het vinden van de heilige graal. Dat ik het wel had kunnen weten omdat Derek Barker in zijn uitstekende boek The Songs He Didn't Write melding maakt van de Seeger-bron voor Black Jack Davey doet niks aan dat gevoel af.
Barker is vrij duidelijk in zijn boek: Dylan vond Black Jack Davey bij Seeger, maar wat Barker niet meldt is dat uit de linernotes van Fresh Oldtime String Band Music blijkt dat ook Seeger voor zijn versie van Black Jack Davey hier en daar leentjebuur heeft gespeeld:
One of the most widely circulated of the traditional English ballads, arranged here, at the suggestion of Nancy Blake, for a mandolin quartet. The melody is from Dillard Chandler and the text from Almeda Riddle. I made up the second part. [Almeda Riddle]
De maandagochtend kruipt langzaam maar zeker richting middag. Met Dylan, Riddle, Seeger, Dean & Murakami in mijn kop, druk ik de computer zo uit. Tijd om me te storten op andere zaken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten