Om te begrijpen waar mijn twijfels over die subjectiviteit vandaan komen, is het misschien aardig om bij wijze van experiment nu te stoppen met lezen, pen en papier te pakken en een lijstje te maken met Dylan-titels waarvan jij denkt dat de kans groot is dat ze op het lijstje van Bullock staan. [Dus niet de titels waarvan jij vindt dat ze onder de maat zijn, maar titels waarvan je verwacht dat ze op Bullocks lijst staan.]
Niet alvast spieken!
Het mogen albumtitels zijn, of losse songs, wat je maar wilt. Het hoeft geen lang lijstje te zijn, laten we zeggen een stuk of vijf titels.
Lijstje klaar?
Zeker weten?
Niet vals spelen!
Moeilijk, hè, om niet te spieken....
Ik weet er alles van, met spieken heb mijn diploma gehaald...
Klaar? Dan kun je weer verder lezen.
Oké, ik ga er van uit dat je lijstje af is. Ik zal nu één voor één de keuzes van Bullock noemen, vergelijk dit met wat je hebt opgeschreven en kijk hoeveel titels je goed hebt geraden.
Allereerst noemt Bullock het album Under The Red Sky in het algemeen en de song Wiggle Wiggle in het bijzonder en dan met name vanwege de regel Wiggle, wiggle, wiggle like a bowl of soup.
Ik moet altijd een beetje lachen wanneer mensen vallen over die soepregel omdat die regel helemaal niet van Dylan is! In 2020 schreef ik in het boek Rough And Rowdy daarover:
Jaren geleden heb ik een artikel gelezen waarin Dylan-liefhebbers aan het woord kwamen over de zwakke momenten in uw oeuvre. Ik kan me weinig van dat artikel herinneren. Eigenlijk is het enige dat ik nog weet dat Wiggle Wiggle van Under The Red Sky een sneer kreeg. Met name de regel Wiggle, wiggle, wiggle like a bowl of soup moest het ontgelden. Hoe kan een groot dichter zo’n slechte regel schrijven, aldus de geïnterviewde. Hij was oprecht verontwaardigd. Je kunt niet wiebelen als een kom soep, aldus de man. Hij leek zich niet te realiseren dat twijfelen aan alles wat niet letterlijk klopt, gelijk staat aan zagen aan de poten van de poëzie.
Ik zal niet beweren dat Wiggle, wiggle, wiggle like a bowl of soup een goede regel is, maar verwerpelijk slecht? Dat nou ook weer niet.
Drie dagen geleden reed ik van mijn werk naar huis. In de cd-speler schoof ik een onlangs bij een kringloopwinkel op de kop getikte cd van Otis Redding. Goede zanger, zeker tijdens een autorit. Ergens halverwege de cd zong Redding een song waarvan ik me niet kan herinneren het eerder gehoord te hebben, Shake heet dat nummer. Het is geschreven door Sam Cooke. In dat nummer zit de regel Shake it like a bowl of soup. De overeenkomst is geen toeval.
Volgende album op Bullocks lijst is Christmas In The Heart, de song Must Be Santa vindt hij nog wel aardig, maar de songs O Come All Ye Faithful en Little Drummer Boy behoren volgens Bullocks dat het slechtste dat Dylan ooit heeft opgenomen.
Vervolgens zijn het Down In The Groove [Ugliest Girl In The World] en Knocked Out Loaded waar Bullocks niks aardigs over te zeggen weet, om af te ronden met het noemen van Self Portrait [en Dylan, al is dat niet Dylans, maar Columbia's schuld, aldus Bullock] en If Dogs Run Free van New Morning.
Oké, hoeveel van Bullocks lijst heb je goed geraden?
Bullocks - een groot Dylan-fan, zo schrijft hij - die niet alleen de man meerdere keren live heeft gezien, maar ook de mid-sixties trilogie tot een hoogtepunt van de muziekgeschiedenis benoemd - komt voor zijn boek niet verder dan een paar open deuren intrappen. Ik durf te wedden dat van de zes door Bullock genoemde titels er minstens vijf op je lijstje stonden. Dikke kans dat je ook nog Dylan & The Dead op je lijst had staan.
Begrijp me niet verkeerd: het zal mij werkelijk een worst wezen wat van Dylans muziek Bullock goed en niet goed vindt. Waar het mij om gaat is of wij [jij, ik, Darryl W. Bullock] nog echt luisteren naar muziek en zelf een oordeel vormen. Want hoe hard Bullock ook roept dat zijn keuze subjectief is, wat hij noemt is natuurlijk simpelweg een lijstje titels die door jan en alleman aangemerkt worden als prut. Subjectief m'n hoela, dus.
En het is Bullock niet eens kwalijk te nemen. Want laat ik eerlijk zijn: laat mij een lijstje maken met de beste [of slechtste] albums van Bruce Springsteen, Miles Davis, Pink Floyd, Rita Corita of welke band / artiest dan ook waar ik niet een paar decennia dag & nacht mee opgetrokken heb & ik zal zeker weten niet verder komen dan een open deur intrappen, met twee benen gestrekt erin.
ik zal je die lijstjes niet geven, want eerlijk is eerlijk: het is niet interessant wat ik te melden heb over het oeuvre van meneer Davis of mevrouw Corita simpelweg omdat de kans erg groot is dat ik zal oplepelen wat ik ook maar ergens gelezen of gehoord heb.
De enige echt interessante lijstjes zijn van de mannen en vrouwen die een leven met een artiest hebben geleefd, die een oeuvre van haver tot gort kennen en - dit is belangrijk - eigenwijs genoeg zijn om er zelf iets van te vinden.
Als het om Dylan gaat lever ik met plezier al die beste & slechtste lijstjes van Bullock & co in voor die ene opmerking van de Dylanliefhebber die wel zelf luistert & oordeelt. De Dylanliefhebber die het album Hard Rain het beste vindt wat Dylan op de markt heeft gebracht. Ik hoef het daar niet mee eens te zijn, maar door het horen van zijn mening werd [word] ik wel geprikkeld om opnieuw te gaan luisteren naar dit live-album uit 1976 in de hoop iets te horen van de schoonheid die hij in dit album hoort. En wat blijkt? Hij heeft een punt: Hard Rain is een groots album.
Ik ben op zoek naar die eigenwijze meningen die mij [en de lezers] met nieuwe oren laten luisteren naar albums die al 100den keren gehoord zijn.
Dus: mocht je anders denken, mocht je gevoed door een leven Dylan-luisteren een anders dan doorsnee top 3 Dylan-albums hebben, laat het me weten! In de veronderstelling dat jouw top 3 de oren van mij en de lezers van deze blog zullen openen voor de schoonheid die jij hoort.
[Je top 3 mag via e-mail naar het bekende adres, zie kolom rechts.]
Geen opmerkingen:
Een reactie posten