The Rolling Thunder Revue 1976: Fort Collins 23 mei

Vijf minuten geleden ontving ik een WhatsApp-bericht dat Fort Collins online staat, zowel op YouTube als op Spotify [dank Rob] & dus laat ik alles vallen om te luisteren naar Tangled Up In Blue. De rest komt later wel. Eerst Tangled.

En dan nogmaals Tangled. 

Want laat ik eerlijk zijn, er zijn vele redenen om te verlangen naar het uitkomen van die 1976-box, maar boven aan mijn nieuwsgierigheidslijstje staat toch wel Tangled. Er zijn al jaren wilde verhalen over Tangled anno 1976. Op de nieuwe box staan er twee: 3 mei, New Orleans & 23 mei, Fort Collins. Die tweede staat dus nu online. En het knalt & sputtert & spuugt dat het een lust is. En net wanneer je denkt dat je in de groove zit, gooien Dylan & co alles om. Man, man, man, de hoogspanning knalt uit de boxen.

Nog een keer dan Tangled.

Ik kan niet wachten tot volgende week.

* ~ *

Op YouTube luister je naar Tangled Up In Blue hier en naar alles van Fort Collins hier.

aantekening #13

Sinds gisteren duikt iedere paar uur dezelfde vraag op. Alle beschikbare communicatiemiddelen worden gebruikt om me de vraag te stellen. En als mij zo vaak de vraag gesteld wordt, dan kan ik onmogelijk de enige zijn die 'm voorgelegd krijgt.

Heb je Not Dark Yet al gehoord? 

Voor de Dylanliefhebber die een tijdje of the grid geweest is: het gaat hier niet om de Time Out Of Mind-versie van Not Dark Yet of eentje van Fragments, maar om die van afgelopen dinsdagavond. Dat was er eentje voor de geschiedenisboeken. Eentje met wat meer bite dan de Time-versie.

Dinsdag was sowieso een Time Out Of Mind-avond met Love Sick, Trying To Get To Heaven en Million Miles. En Not Dark Yet dus. En ja, ook Trying was goed, maar eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat het spel van drummer Anton Fig op deze Trying mij wat irriteert. Love Sick, Million Miles, allebei goed, maar niet zo verrassend als Not Dark Yet.

Heb jij 'm al gehoord? Not Dark Yet bedoel ik, Düsseldorf. Nee? Doe dat dan eens gauw.

Dylan kort #13

The Rolling Thunder Revue: The 1976 Live Recordings: Voor wie nieuwsgierig is naar de verpakking van de nieuwe Dylan-box, is er een zogenaamde unboxing video, zie hier. [met dank aan Rob]

The Rolling Thunder Revue: Forth Worth TX: Naast de 39 cd's tellende boxset verschijnt het concert in Forth Worth op 3 lp, zo werd een week of wat geleden aangekondigd. Aan de Rolling Thunder Revue-releases is nu een derde toegevoegd: het concert in Forth Worth zal ook op cd verschijnen. Dit lijkt een latere toevoeging aan het releaseprogramma, wat de latere (december) releasedatum verklaard, zie hier.

Lights Of Autumn Tour: In al z'n onvoorspelbaarheid is Bob Dylan toch weer voorspelbaar gebleken na vier concerten van de Lights Of Autumn Tour: het aantal covers is teruggebracht tot één (I Can Tell), vijf songs op de setlist zijn afkomstig van Rough And Rowdy Ways. Verder zijn o.a. Blind Willie McTell, Girl From The North Country en Spirit On The Water verrassende 'terugkomers'.

The Times They Are A-Changin': Als het om verzamelen gaat, heb ik een zwak voor de gekkigheden, zoals de afgebeelde cassette. Op het eerste oog denk je: The Times They Are A-Changin', ondanks de wat bevreemdende, maar schitterende ingekleurde foto van een jonge Bob Dylan. En ook de titel The Times They Are A-Changin' staat in het bekende lettertype op de hoes, maar ik schat de kans vrij groot in dat dit de enige Dylanuitgave is waarbij deze titel in felroze is gedrukt. Deze cassette is een uitgave van het label 747 uit Saudi-Arabië. Een Collector's evergreen edition, aldus een melding op de voorzijde van de hoes.

Wie de cassette draait krijgt niet The Times They Are A-Changin' te horen zoals je gewend bent. Kant A begint keurig met de vijf songs die ook op de eerste kant van de elpee-versie Times staan. (Waarbij de songtitel With God On Our Side is ingekort tot On Our Side. Ik heb vaker gezien bij uitgaven uit Saudi-Arabië dat woorden als God en Heaven simpelweg uit de songtitels geschrapt werden of vervangen door puntjes.) Kant A van deze cassette sluit vervolgens af met 2 songs van John Wesley Harding, te weten: Dear Landlord en I Pity The Poor Immigrant. 

Kant B van de cassette begint met nog drie songs van John Wesley Harding: The Wicked Messenger, Down Along The Cove en I'll Be Your Baby Tonight (waarvan de titel is ingekort tot I'll Be Your Baby). Na de drie JWH-songs speelt deze cassette Restless Farewell, de laatste song van Times, om vervolgens af te sluiten met de vier resterende songs van Times.

Voor het maken van deze cassette heeft platenmaatschappij 747 geen studiobanden, maar de elpees The Times They Are A-Changin' en John Wesley Harding gebruikt. De door 747 gebruikte elpee van John Wesley Harding was echter eigenlijk aan vervanging toe: in Dear Landlord slaat de naald namelijk over, duidelijk hoorbaar op deze cassette.

Deze cassette-uitgave is zó slecht, dat 'ie weer geweldig is. Een cassette om te koesteren dus.


She opened up a Google voice: Bob Dylan in Oslo, 17 oktober 2026

Setlist: To Be Alone With You / Man In The Long Black Coat / Crash On The Levee / Tryin' To Get To Heaven / Early Roman Kings / I Can Tell / Tangled Up In Blue / Share Your Love With Me / Louisiana 1927 / When I Paint My Maserpiece / I'll Make It All Up To You / Crossing The Rubicon / Soon After Midnight / Dublin Blues / Under The Red Sky / I've Made Up My Mind To Give Myself To You / Goodbye Jimmy Reed / I Shall Be Released // [encore] // You Ain't Going Nowhere

First things first: als het om Dylans band gaat tijdens het eerste concert van de Lights Of Autumn Tour, zijn er geen verrassingen op bas en drums. Op gitaar is Joel Paterson weer van de partij, de naam van de tweede gitarist is nog onbekend. 

Dan de setlist. De Rough And Rowdy Ways Tour heeft Dylan duidelijk achter zich gelaten. Van de 19 gespeelde songs zijn er drie afkomstig van Dylans laatste studioalbum. Daarnaast speelde hij ook drie Basement-songs: Crash On The Levee, I Shall Be Released en You Ain't Going Nowhere. Dylan speelde geen eigen composities van voor de Basement. Naast de 3 Basement-songs is alleen opener To Be Alone With You een compositie uit de jaren zestig. Eigen werk uit de jaren zeventig was er met Tangled Up In Blue (waarover zo meer) en When I Paint My Masterpiece. Uit de jaren '80 Man In The Long Black Coat en uit de jaren '90 Under The Red Sky en Tryin' To Get To Heaven. Naast de 3 songs van Rough And Rowdy Ways bracht Dylan van zijn 21ste eeuwse songs Early Roman Kings en Soon After Midnight. Verder, zoals we inmiddels gewend zijn, een flinke lading songs geschreven door anderen, sommige bekend van eerdere concerten (bijvoorbeeld I Can Tell), anderen nieuw, zoals Dublin Blues en Louisiana 1927 van Randy Newman.

Dit is wel een concert dat ik wil horen, afgaande op de setlist. Het wachten is op het opduiken van de opnamen. Eén song is inmiddels op YouTube te beluisteren: Tangled Up In Blue. 

Ik moet bekennen dat ik enigszins klaar was met Tangled, te vaak gehoord, denk ik. Maar de opname van gisteravond verrast in positieve zin. Zeer ingetogen, Dylans stem die de tekst bijna gedragen brengt over een licht fladderende muzikale begeleiding. Voor mij werkt het, schitterende versie. Tangled is natuurlijk een song waarin Dylan in de jaren sinds het schrijven is blijven sleutelen en ook deze versie kent een aantal verrassende herschrijvingen. 

YouTube geeft een ondertiteling bij de video en lijkt daarin Bob Dylan te willen helpen bij het herschrijven van de song. We kunnen concluderen dat YouTube dat beter aan de man zelf over kan laten, want laten we eerlijk zijn: de regel She opened up a book of poems veranderen in She opened up a Google voice is misschien wel helemaal hip en happening en van deze tijd, maar geen verbetering (zie afbeelding).

[met dank aan Boblinks voor de setlist]

Dylan & de dood

Verzamelaars praten graag over hun collectie en als je geluk hebt, krijg je naast de verhalen ook de mooiste items te zien en te horen. Vraag een verzamelaar naar zijn collectie en hij blijft vol trots praten. Er is echter één onderwerp waar geen verzamelaar graag over praat: wat moet er met de collectie gebeuren na de dood van de verzamelaar? Het is een lastig onderwerp voor de verzamelaar.

Afgelopen september stond ik tussen de restanten van een in jaren zorgvuldig bij elkaar verzamelde Dylancollectie. De verzamelaar was overleden, voor de collectie moest een nieuw onderkomen gezocht worden. Dat zette mij aan het denken: Wat moet er met mijn collectie gebeuren na mijn dood? Of moet ik niet zo lang wachten en het spul bij leven zelf verpatsen om met de opbrengst nog één keer groots en meeslepend.... Vul zelf maar in. En als dan de keuze verpatsen gaat worden, wanneer is dan de dood dichtbij genoeg om bij leven de verkoop te starten?

Om de door mijn kop tollende gedachten te ordenen, maakte ik wat aantekeningen. Enkele losse zinnen werden alinea's, alinea's werden een essay. Het essay werd een boekje. 

Dylan & de dood is een privé-uitgave in een zeer beperkte oplage. Het boekje is niet koop. Ik geef het weg. De exemplaren die ik heb laten drukken vallen vandaag (of in de komende dagen) bij mensen op de deurmat. 



aantekening #13 (de route naar Oslo)

Wanneer iets te mooi lijkt om waar te zijn, dan is het meestal ook niet waar. Ik heb enorm de pest in dat ik uitgerekend nu daar aan denk. Dit is niet het moment. Bovendien lag deze dooddoener een hufter van een ex-collega in de mond bestorven. Ik wil niet aan zijn dooddoener denken & nog minder aan hem. Dat wil ik natuurlijk nooit, maar nu al helemaal niet.

De rij voor het inchecken gaat maar langzaam vooruit. Ik moet nog een flink eind voor ik in het vliegtuig zit, maar als alles goed gaat vlieg ik vanavond nog naar Oslo. 

Geen idee hoe ik daar de rest van de nacht ga doorkomen. Ik heb simpelweg geen hotelkamer geboekt. Maar ja, ik ga dan ook niet naar Oslo om te slapen. Slapen kan ik thuis ook en slapen doe ik vannacht dan ook gewoon thuis in mijn eigen bed. 

In mijn dagdromen vlieg ik vanavond naar Oslo. De eerste stop van een lange reeks.

Nog zo'n 24 uur voor het begin. Ik houd van die 24 uur. De aanloop naar een concert is net zo mooi als het concert zelf. Hoge verwachtingen, droomscenario's afdraaien, ouwehoeren met de bekende koppen in de kroegen en rijen die uiteindelijk allemaal uitkomen op dezelfde concertzaal. Altijd het heerlijke ouwehoeren over eerdere concerten en recente albums. En dan vooral de albums die iedereen afwijst hoog aanslaan. Dan kijken mensen op. 'Down In The Groove, da's z'n meest ondergewaardeerde meesterwerk,' en meer van dat soort zaken. Ouwehoeren dus, ook in Oslo. De eerste avond van een hele reeks ouwehoersessies in wachtkroegen en wachtrijen. Ik ga ze allemaal langs. Een week of twee voor kerst kom ik wel weer thuis. Je ziet me wel weer verschijnen.

'Hoe was het?' zul je vragen & ik zal zeggen: 'Het was goed.'

In mijn dagdromen dan. Want ik spreek je nog maar zelden en vannacht slaap ik gewoon thuis. Net als alle nachten in de komen weken. In ieder geval tot kerst.

Iedereen leest Bob Dylan in Nederland 2.0


 

Dat je bij Bob Dylan in Nederland 2.0 moet zijn voor het net even andere, vaak verrassende Dylannieuws, ontdekken steeds meer internetgebruikers. Zo ook Sony Legacy. 

Nadat een medewerker van de platenmaatschappij op deze blog werd gewezen op het broekprobleem op de hoes van The 1976 Live Recordings (in Dylan kort #12), hebben ze dit euvel in bovenstaande advertentie handig weggewerkt. Ik zeg: graag gedaan. Mochten er nog dingetjes zijn, Sony Legacy, laat maar weten.

[met dank aan Rob]

Mojo december 2026


Mojo
issue 397 (december 2026) bevat over 15 pagina's drie artikelen over Bob Dylans tournees van 1966, 1976 en 2026. Aanleiding is de aanstaande release (6 nov) van The 1976 Live Recordings. Voor de doorgewinterde Dylanliefhebber bevatten de artikelen weinig nieuws. 

Bij deze Mojo hoort een cd met 15 tracks van onder andere Bob Neuwirth, Ramblin' Jack Elliott, Steven Soles, Rob Stoner, Scarlet Rivera, Allen Ginsberg, Kinky Friedman, Mick Ronson en Joan Baez. Een Rolling Thunder-geïnspireerde cd dus. De enige track daadwerkelijk opgenomen tijdens de Rolling Thunder Revue op deze cd komt van Bob Dylan: You're A Big Girl Now van 16 mei 1976. Deze opname is ook te vinden op cd 33 van de volgende maand te verschijnen box The 1976 Live Recordings.

aantekening #12

Naast mijn stoel ligt het boekje In His Own Write van Bob Dylan. Niet dat Dylan ook maar iets te maken heeft met het verschijnen van deze titel. In His Own Write is namelijk een zogenaamde bookleg, een boekje uitgegeven zonder toestemming van de auteur. Zeg maar een papieren versie van de bootleg, en wat een bootleg is weten we allemaal, toch?

Dat boekje ligt er inmiddels al weer maanden, misschien al wel meer dan een jaar, zo nu en dan pak ik het op en neem ik me voor om het nog eens van voor naar achteren te lezen, maar dat is niet de reden dat het er ligt. 

Het ligt daar vanwege Moondog. 

Moondog - echte naam Louis Hardin (1916 - 1999), ook bekend als de Viking van 6th Avenue - was een componist, muzikant en instrumentenmaker. Nagenoeg blind sinds een ongeluk in zijn jonge jaren. Het schijnt een opmerkelijk figuur te zijn geweest in de straten van New York. Zijn muziek - waar ik graag naar mag luisteren - wordt de ene keer ondergebracht onder modern klassiek, dan weer onder jazz of outsider music. 

Toen ik In His Own Write naast mijn stoel neerlegde, deed ik dat omdat ik vage plannen had om te schrijven over Bob Dylan en Moondog. Geen idee of Moondog naar de muziek van Dylan luisterde, maar Dylan is zeker bekend met Moondog, zo blijkt uit In His Own Write, of, om preciezer te zijn, uit het prozagedicht Blowin' In The Wind dat in december 1963 werd gepubliceerd in Hootenanny en door de bookleggers in In His Own Write werd opgenomen.

Diezelfde Moondog is ook te vinden in Chronicles volume one, zijn muziek is te horen in Theme Time Radio Hour en de film Like A Complete Unknown. Het moge duidelijk zijn dat Bob Dylan bekend is met Moondog en toch blijft In His Own Write maar naast mijn stoel liggen en schrijf ik mijn stuk over Dylan en Moondog niet. Dat komt door dat ene zinnetje over Moondog in Blowin' In The Wind zoals het is opgenomen in In His Own Write. Er staat:

an Moondog's breatin his drum an sayin his lines-

en dat moet wel fout zijn, of ben ik nou gek? Dat 'breatin' moet natuurlijk 'beatin' zijn, toch? Het staat er echt, 'breatin', met een 'r' na de 'b' & die 'r' die hoort is niet, lijkt mij. 

Nou zou je zeggen dat ik simpelweg even een andere bron moet vinden voor dat citaat, maar ja, ga maar eens zoeken naar zo'n andere bron voor het prozagedicht Blowin' In The Wind. Dat laat zich niet makkelijk vinden. En dat is jammer, want het is zo'n goed stuk, dat Blowin' In The Wind. Even een fragmentje, de relevante regels met Moondog & dan ook maar 'beatin' in plaats van 'breatin': 

Junkies en flunkies line the wind along the side ban-the-bomb demonstrators

Girls're hustlin for dollars on one side a the street an

Girls're sittin down for their rights on the other side a the street-

The new Premise's playin

an Moondog's beatin his drum an sayin his lines-

Lenny Bruce's talkin

an Lord Buckley's memory's still movin

an Doc Watson's walkin

Ray Charles's shoutin an speakin

Bertrand Russell's yellin from across the ocean

an Julian Beck's tellin the same on this side a the sea-

Jim Foreman is livin an Ross Barnett's losin-

\Harry Jackson's paintin-

Maybelle Carter's really standin an really strummin

an Mike Seeger's really real-

An Pete Seeger's really Pete Seeger-

An Joan Baez is still unshattered

Ann Marlon Brando's on the good side-

An the time's a rollin down every single street-

Na het lezen van de regels en bedenk ik dat ik toch echt eens moet uitzoeken wie Jim Foreman is en Ross Barnett en Harry Jackson. De andere namen ken ik. Zou de eerste misschien de civil rights activist James Foreman kunnen zijn? Waarschijnlijk wel, vooral omdat hij in een adem wordt genoemd met de toenmalige governor of Mississippi en voorstander van segregatie Ross Barnett.

Bij een tweede blik op de naam Harry Jackson valt het kwartje. Dat is de man die ooit een jonge Dylan portretteerde. Soms weet ik meer dan ik denk en nu ken ik ze allemaal, al die namen in deze regels van Blowin' In The Wind.

Maar goed, het ging over Moondog.

Het wil maar niet van de grond komen, dat schrijven over Dylan en Moondog. Ook vandaag weer niet. Misschien gaat het wel nooit lukken, blijft In His Own Write tot in lengte van dagen naast mijn stoel liggen. Zo erg is dat nou ook weer niet. 

Ik leg In His Own Write terug, bedenk me dat ik dat boek van Living Theatre-man Julian Beck dat al jaren op zolder ligt toch maar eens moet gaan lezen. En dat boekje met teksten van Lord Buckley - de rug ietwat aangevreten door beesten - dat me zo dierbaar is, maar weer eens uit plastic moet halen en voorzichtig doorbladeren. 

En Mike Seeger, had ik hier al iets geschreven over die elpee die ik laatst van hem vond met daarop een song die Dylan gekopieerd heeft voor een van zijn twee albums vol traditionals uit de jaren negentig?

Ik weet het niet meer.

Over een maand of wat pak ik In His Own Write gewoon nogmaals op en begin ik opnieuw. Het leven is simpelweg veel te mooi om niet regelmatig in herhaling te willen vallen.

aantekening #11

Ik weet het, ik heb recent weinig geschreven op deze blog. Of zeg maar niks. Maar ik heb niet stil gezeten. Of soms toch ook weer wel, als ik eerlijk ben. Stilzitten is soms nodig, helaas. Ik heb er een hekel aan, maar het is niet anders. En als ik niet stilzat, zoals bijvoorbeeld gisteren, werkte ik aan andere zaken. Wat dat is, komt nog. Later. Geduld. Bovendien komt het misschien wel niet. De tijd zal het leren (of enige andere toepasselijke dooddoener hier naar wens zelf invullen.)

Nou loop ik inmiddels toch al wel een aantal jaartjes mee in de Dylanwereld. Ik denk dat ik over het algemeen wel een redelijk beeld heb van wat speelt. Dat wil echter niet zeggen dat er nooit iets langs mij heen gaat. Zo zag ik deze week voor het eerst de documentaire Bob Dylan: The American Troubadour. En dan te bedenken dat die docu toch al ruim een kwart eeuw oud is. De titel haal ik van de website Searching For A Gem. Afgaande op de dvd die ik onlangs vond, zou je kunnen denken dat de titel van die documentaire Biography is (zie foto). 

Searching For A Gem leert dat deze documentaire voor tv is gemaakt en in 2000 op VHS werd uitgebracht. In 2002 en 2005 verscheen Bob Dylan: The American Troubadour op dvd. We kunnen dus rustig concluderen dat ik genoeg tijd heb gehad om dit eerder te bekijken.

De documentaire begint met een van mijn favoriete Dylan-citaten: 

do Not create anything, it will be misinterpreted. it will not change. it will follow you the rest of your life. 

Voor wie nu naarstig op zoek gaat naar de song waaruit dit komt: zoek niet in de songs, het is te vinden in een prozagedicht getiteld Advice for Geraldine on Her Miscellaneous Birthday, geschreven in 1964. Je vindt het in Writings & Drawings of Lyrics 1962 - 1985.

Het is precies dit citaat - of liever het eerste deel - dat ik gebruikte in een stuk waarin ik uitleg waarom ik het terecht vind dat Bob Dylan de Nobelprijs voor Literatuur 2016 kreeg. In december van dat jaar werd het op de website van de Volkskrant gepubliceerd. Daar staat het nog steeds, maar achter een betaalmuur. Omdat het mijn tekst is, staat het ook in een van mijn boeken, maar vraag me niet welke. Ik lees mijn eigen boeken niet. 

Wilde gedachte: ik laat de volledige tekst van Advice for Geraldine on Her Miscellaneous Birthday op mijn rug tatoeëren. En als mijn rug te weinig ruimte biedt, moet de resterende tekst maar op mijn buik komen.

Iets minder wilde gedachte: het is tijd om Advice for Geraldine on Her Miscellaneous Birthday opnieuw te lezen. De laatste keer dat ik het las is te lang geleden.

Er zijn meer redenen om de documentaire Bob Dylan: American Troubadour te willen zien. Het geeft (in tegenstelling tot sommige andere documentaires) een goed beeld van leven en werk van Bob Dylan.

Nog zo'n mooi moment in de Bob Dylan: American Troubadour is de bijna terloopse mededeling dat Bob Dylan nooit werd geboren. Denk er maar eens over na: Bob Dylan werd niet geboren.

do Not create anything

Bob Dylan werd nooit geboren

En dan is er natuurlijk de uitstekende verteller Dave van Ronk, net even anders dan in No Direction Home, maar minstens zo scherp in zijn woorden. En Happy Traum natuurlijk, ook hij mag het een en ander vertellen in Bob Dylan: American Troubadour.

Die documentaire eindigt met de triomftocht Time Out Of Mind. Gezien de tijd waarin Bob Dylan: American Troubadour is gemaakt, is dat logisch. 

In de nazomer van 1997 kon ik Time Out Of Mind alleen maar zien als een triomftocht. Iedereen die het maar wilde (of niet wilde) horen, kreeg van mij het advies toch vooral naar Time Out Of Mind te luisteren. Beter dan dit ging het niet worden.

In de zomer van 1998 - met het verschijnen van drie concertopnamen van Time Out Of Mind-songs op de twee Love Sick-cd-singles - begon de twijfel over Time Out Of Mind. En hoe meer concertopnamen ik van Time Out Of Mind-songs ik hoorde - op bootlegs of officieel uitgebracht - hoe meer ik begon te twijfelen aan de schoonheid van het studioalbum.

Met het verschijnen van "Love And Theft" in 2001 viel Time Out Of Mind voor mij definitief door de mand. 

Drie jaar geleden verscheen Fragments als 17de deel van The Bootleg Series. Vijf cd's in een box: op de eerste schijf een nieuwe mix van Time Out Of Mind, twee schijven met studio-outtakes van dat album, één schijf met concertopnamen van TOOM-songs en een vijfde schijf, een bonusdisc met eerder uitgebrachte outtakes en concertopnamen.

Het gekke is dat die vierde schijf, de cd met concertopnamen de grootste tegenvaller was. Ik vond het niks. Losse flodders, een zooitje ongeregeld. Geen geheel waardoor het simpelweg niet werkte. De twee schijven met outtakes was ik aanvankelijk erg enthousiast over, maar na een tijdje merkte ik dat ik met iedere draaibeurt minder enthousiast werd en voor ik het wist, bestempelde ik Fragments als mijn minst favoriete deel van The Bootleg Series.

Consequentie: Fragments bleef vervolgens maanden in de kast zijn. 

Na het horen van de enthousiaste verhalen over Time Out Of Mind in Bob Dylan: American Troubadour besloot ik dat het dom van mij is om altijd maar vast te houden aan eerdere oordelen. Ik heb Fragments uit de kast gehaald en de tweede schijf in de speler geschoven. Terwijl ik dit type, begint Cold Irons Bound, de laatste song op de cd. Een uurtje geleden schrok ik - in positieve zin - bij het horen van opener The Water Is Wide. Alles daarna was als rijden over een hobbelige weg. Het gaat alle kanten op. Mijn oordeel over Fragments is er niet anders op geworden. Toch is niet alles hetzelfde gebleven: ik weet nu dat ik Fragments vaker moet draaien. Ook een hobbelige weg bevat gedenkwaardige momenten.

Maar misschien zit ik er wel helemaal naast. Misschien interpreteer ik het fout. Ook dat is mogelijk. Hoe was het ook al weer? O ja:

do Not create anything, it will be misinterpreted. it will not change. it will follow you the rest of your life. 

Maak er een mooie dag van.