Ik weet het, ik heb recent weinig geschreven op deze blog. Of zeg maar niks. Maar ik heb niet stil gezeten. Of soms toch ook weer wel, als ik eerlijk ben. Stilzitten is soms nodig, helaas. Ik heb er een hekel aan, maar het is niet anders. En als ik niet stilzat, zoals bijvoorbeeld gisteren, werkte ik aan andere zaken. Wat dat is, komt nog. Later. Geduld. Bovendien komt het misschien wel niet. De tijd zal het leren (of enige andere toepasselijke dooddoener hier naar wens zelf invullen.)
Nou loop ik inmiddels toch al wel een aantal jaartjes mee in de Dylanwereld. Ik denk dat ik over het algemeen wel een redelijk beeld heb van wat speelt. Dat wil echter niet zeggen dat er nooit iets langs mij heen gaat. Zo zag ik deze week voor het eerst de documentaire Bob Dylan: The American Troubadour. En dan te bedenken dat die docu toch al ruim een kwart eeuw oud is. De titel haal ik van de website Searching For A Gem. Afgaande op de dvd die ik onlangs vond, zou je kunnen denken dat de titel van die documentaire Biography is (zie foto).
De documentaire begint met een van mijn favoriete Dylan-citaten:
do Not create anything, it will be misinterpreted. it will not change. it will follow you the rest of your life.
Voor wie nu naarstig op zoek gaat naar de song waaruit dit komt: zoek niet in de songs, het is te vinden in een prozagedicht getiteld Advice for Geraldine on Her Miscellaneous Birthday, geschreven in 1964. Je vindt het in Writings & Drawings of Lyrics 1962 - 1985.
Het is precies dit citaat - of liever het eerste deel - dat ik gebruikte in een stuk waarin ik uitleg waarom ik het terecht vind dat Bob Dylan de Nobelprijs voor Literatuur 2016 kreeg. In december van dat jaar werd het op de website van de Volkskrant gepubliceerd. Daar staat het nog steeds, maar achter een betaalmuur. Omdat het mijn tekst is, staat het ook in een van mijn boeken, maar vraag me niet welke. Ik lees mijn eigen boeken niet.
Wilde gedachte: ik laat de volledige tekst van Advice for Geraldine on Her Miscellaneous Birthday op mijn rug tatoeëren. En als mijn rug te weinig ruimte biedt, moet de resterende tekst maar op mijn buik komen.
Iets minder wilde gedachte: het is tijd om Advice for Geraldine on Her Miscellaneous Birthday opnieuw te lezen. De laatste keer dat ik het las is te lang geleden.
Er zijn meer redenen om de documentaire Bob Dylan: American Troubadour te willen zien. Het geeft (in tegenstelling tot sommige andere documentaires) een goed beeld van leven en werk van Bob Dylan.
Nog zo'n mooi moment in de Bob Dylan: American Troubadour is de bijna terloopse mededeling dat Bob Dylan nooit werd geboren. Denk er maar eens over na: Bob Dylan werd niet geboren.
do Not create anything
Bob Dylan werd nooit geboren
En dan is er natuurlijk de uitstekende verteller Dave van Ronk, net even anders dan in No Direction Home, maar minstens zo scherp in zijn woorden. En Happy Traum natuurlijk, ook hij mag het een en ander vertellen in Bob Dylan: American Troubadour.
Die documentaire eindigt met de triomftocht Time Out Of Mind. Gezien de tijd waarin Bob Dylan: American Troubadour is gemaakt, is dat logisch.
In de nazomer van 1997 kon ik Time Out Of Mind alleen maar zien als een triomftocht. Iedereen die het maar wilde (of niet wilde) horen, kreeg van mij het advies toch vooral naar Time Out Of Mind te luisteren. Beter dan dit ging het niet worden.
In de zomer van 1998 - met het verschijnen van drie concertopnamen van Time Out Of Mind-songs op de twee Love Sick-cd-singles - begon de twijfel over Time Out Of Mind. En hoe meer concertopnamen ik van Time Out Of Mind-songs ik hoorde - op bootlegs of officieel uitgebracht - hoe meer ik begon te twijfelen aan de schoonheid van het studioalbum.
Met het verschijnen van "Love And Theft" in 2001 viel Time Out Of Mind voor mij definitief door de mand.
Drie jaar geleden verscheen Fragments als 17de deel van The Bootleg Series. Vijf cd's in een box: op de eerste schijf een nieuwe mix van Time Out Of Mind, twee schijven met studio-outtakes van dat album, één schijf met concertopnamen van TOOM-songs en een vijfde schijf, een bonusdisc met eerder uitgebrachte outtakes en concertopnamen.
Het gekke is dat die vierde schijf, de cd met concertopnamen de grootste tegenvaller was. Ik vond het niks. Losse flodders, een zooitje ongeregeld. Geen geheel waardoor het simpelweg niet werkte. De twee schijven met outtakes was ik aanvankelijk erg enthousiast over, maar na een tijdje merkte ik dat ik met iedere draaibeurt minder enthousiast werd en voor ik het wist, bestempelde ik Fragments als mijn minst favoriete deel van The Bootleg Series.
Consequentie: Fragments bleef vervolgens maanden in de kast zijn.
Na het horen van de enthousiaste verhalen over Time Out Of Mind in Bob Dylan: American Troubadour besloot ik dat het dom van mij is om altijd maar vast te houden aan eerdere oordelen. Ik heb Fragments uit de kast gehaald en de tweede schijf in de speler geschoven. Terwijl ik dit type, begint Cold Irons Bound, de laatste song op de cd. Een uurtje geleden schrok ik - in positieve zin - bij het horen van opener The Water Is Wide. Alles daarna was als rijden over een hobbelige weg. Het gaat alle kanten op. Mijn oordeel over Fragments is er niet anders op geworden. Toch is niet alles hetzelfde gebleven: ik weet nu dat ik Fragments vaker moet draaien. Ook een hobbelige weg bevat gedenkwaardige momenten.
Maar misschien zit ik er wel helemaal naast. Misschien interpreteer ik het fout. Ook dat is mogelijk. Hoe was het ook al weer? O ja:
do Not create anything, it will be misinterpreted. it will not change. it will follow you the rest of your life.
Maak er een mooie dag van.