Dat boekje ligt er inmiddels al weer maanden, misschien al wel meer dan een jaar, zo nu en dan pak ik het op en neem ik me voor om het nog eens van voor naar achteren te lezen, maar dat is niet de reden dat het er ligt.
Het ligt daar vanwege Moondog.
Moondog - echte naam Louis Hardin (1916 - 1999), ook bekend als de Viking van 6th Avenue - was een componist, muzikant en instrumentenmaker. Nagenoeg blind sinds een ongeluk in zijn jonge jaren. Het schijnt een opmerkelijk figuur te zijn geweest in de straten van New York. Zijn muziek - waar ik graag naar mag luisteren - wordt de ene keer ondergebracht onder modern klassiek, dan weer onder jazz of outsider music.
Toen ik In His Own Write naast mijn stoel neerlegde, deed ik dat omdat ik vage plannen had om te schrijven over Bob Dylan en Moondog. Geen idee of Moondog naar de muziek van Dylan luisterde, maar Dylan is zeker bekend met Moondog, zo blijkt uit In His Own Write, of, om preciezer te zijn, uit het prozagedicht Blowin' In The Wind dat in december 1963 werd gepubliceerd in Hootenanny en door de bookleggers in In His Own Write werd opgenomen.
Diezelfde Moondog is ook te vinden in Chronicles volume one, zijn muziek is te horen in Theme Time Radio Hour en de film Like A Complete Unknown. Het moge duidelijk zijn dat Bob Dylan bekend is met Moondog en toch blijft In His Own Write maar naast mijn stoel liggen en schrijf ik mijn stuk over Dylan en Moondog niet. Dat komt door dat ene zinnetje over Moondog in Blowin' In The Wind zoals het is opgenomen in In His Own Write. Er staat:
an Moondog's breatin his drum an sayin his lines-
en dat moet wel fout zijn, of ben ik nou gek? Dat 'breatin' moet natuurlijk 'beatin' zijn, toch? Het staat er echt, 'breatin', met een 'r' na de 'b' & die 'r' die hoort is niet, lijkt mij.
Nou zou je zeggen dat ik simpelweg even een andere bron moet vinden voor dat citaat, maar ja, ga maar eens zoeken naar zo'n andere bron voor het prozagedicht Blowin' In The Wind. Dat laat zich niet makkelijk vinden. En dat is jammer, want het is zo'n goed stuk, dat Blowin' In The Wind. Even een fragmentje, de relevante regels met Moondog & dan ook maar 'beatin' in plaats van 'breatin':
Junkies en flunkies line the wind along the side ban-the-bomb demonstrators
Girls're hustlin for dollars on one side a the street an
Girls're sittin down for their rights on the other side a the street-
The new Premise's playin
an Moondog's beatin his drum an sayin his lines-
Lenny Bruce's talkin
an Lord Buckley's memory's still movin
an Doc Watson's walkin
Ray Charles's shoutin an speakin
Bertrand Russell's yellin from across the ocean
an Julian Beck's tellin the same on this side a the sea-
Jim Foreman is livin an Ross Barnett's losin-
\Harry Jackson's paintin-
Maybelle Carter's really standin an really strummin
an Mike Seeger's really real-
An Pete Seeger's really Pete Seeger-
An Joan Baez is still unshattered
Ann Marlon Brando's on the good side-
An the time's a rollin down every single street-
Na het lezen van de regels en bedenk ik dat ik toch echt eens moet uitzoeken wie Jim Foreman is en Ross Barnett en Harry Jackson. De andere namen ken ik. Zou de eerste misschien de civil rights activist James Foreman kunnen zijn? Waarschijnlijk wel, vooral omdat hij in een adem wordt genoemd met de toenmalige governor of Mississippi en voorstander van segregatie Ross Barnett.
Bij een tweede blik op de naam Harry Jackson valt het kwartje. Dat is de man die ooit een jonge Dylan portretteerde. Soms weet ik meer dan ik denk en nu ken ik ze allemaal, al die namen in deze regels van Blowin' In The Wind.
Maar goed, het ging over Moondog.
Het wil maar niet van de grond komen, dat schrijven over Dylan en Moondog. Ook vandaag weer niet. Misschien gaat het wel nooit lukken, blijft In His Own Write tot in lengte van dagen naast mijn stoel liggen. Zo erg is dat nou ook weer niet.
Ik leg In His Own Write terug, bedenk me dat ik dat boek van Living Theatre-man Julian Beck dat al jaren op zolder ligt toch maar eens moet gaan lezen. En dat boekje met teksten van Lord Buckley - de rug ietwat aangevreten door beesten - dat me zo dierbaar is, maar weer eens uit plastic moet halen en voorzichtig doorbladeren.
En Mike Seeger, had ik hier al iets geschreven over die elpee die ik laatst van hem vond met daarop een song die Dylan gekopieerd heeft voor een van zijn twee albums vol traditionals uit de jaren negentig?
Ik weet het niet meer.
Over een maand of wat pak ik In His Own Write gewoon nogmaals op en begin ik opnieuw. Het leven is simpelweg veel te mooi om niet regelmatig in herhaling te willen vallen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten