aantekening #2

In oktober 1963 bracht Broadside Records het album Broadside Ballads volume 1 uit. Dat album opent met Blowin' In The Wind in de versie van New World Singers. Veel interessanter voor de Dylanliefhebber zijn John Brown en Only A Hobo / Talking Devil gezongen door Blind Boy Grunt. Immers: Blind Boy Grunt = Bob Dylan!

Tot slot bevat dit album de Dylan-song I Will Not Go Down Under The Ground dat we inmiddels kennen als Let Me Die In My Footsteps. Die laatste song wordt, aldus de informatie op de hoes van Broadside Ballads volume 1, gezongen door Happy Traum. Wat de hoes niet vermeldt, is dat Blind Boy Grunt Traum begeleidt op zijn versie van Let Me Die In My Footsteps en dat achter het pseudoniem Blind Boy Grunt Bob Dylan schuil gaat. Dat Dylan voor de schuilnaam Blind Boy Grunt koos voor zijn bijdragen op Broadside Ballads volume 1 heeft te maken met zijn contract met Columbia Records. Meer informatie over deze elpee is te vinden op de website Searching For A Gem.

Als je een blik werpt op Searching For A Gem, zul je zien dat daar melding wordt gemaakt van een Franse editie van Broadside Ballads volume 1 uitgebracht door Le Chant Du Monde / Folkways Records onder de titel Protest-Songs (Broadside, vol. 1). Volgens de informatie op Searching For A Gem verscheen dit album in 1964. 

Ik heb lang naar deze Franse versie van Broadside Ballads volume 1 gezocht. Niet heel fanatiek, maar iedere keer als ik door een bak vol platen ging, hield ik toch een oogje open. Eén keer was ik dichtbij, een paar jaar geleden was dat. Een platenhandelaar mailde mij dat hij een Dylan collectie had gekocht. Het zou om een paar honderd albums gaan. Binnen no time stond ik in zijn winkel te bladeren door een stapeltje van hooguit dertig platen. Van de vijf platen die ik uit de stapel haalde, bleken er vier al vergeven te zijn aan een andere liefhebber. Voor de vijfde plaat bedacht de man ter plekke een dusdanig exorbitante prijs, dat ik met lege handen naar huis ben gegaan. Eén van de vier inmiddels vergeven platen, was die Franse Broadside Ballads. Ik ben daarna nooit meer in die zaak geweest. Een volgend mailtje van de man over een 'grote Dylan-collectie' heb ik gelijk weggegooid.

En toen stond ik twee leken geleden in de kringloopwinkel op een kwartiertje rijden van huis. Vanuit de bak elpees staarde de Franse Broadside Ballads volume 1 mij aan. Die plaat draait nu rondjes op mijn speler. Een mazzeltje. Immers: James Last & Mantovani zijn koning van de kringloop, niet Bob Dylan.

Het aardige van Protest-Songs (Broadside, vol. 1) is dat in de klaphoes een groot, dubbelgevouwen blad zit geniet waardoor - met de twee zijden van de klaphoes erbij - een boekwerk ontstaat van zes pagina's met algemene informatie over de plaat, de songteksten in het Engels en Frans, en korte informatie over iedere song en artiest op dit album. Daarnaast bevat het boekwerk enkele foto's, waaronder een foto van Bob Dylan. Dit laatste is misschien wat vreemd. Voor de songs op Broadside Ballads volume 1 koos Bob Dylan er immers voor om zich te verschuilen achter het pseudoniem Blind Boy Grunt om gedonder te voorkomen. Het feit dat zijn foto zo prominent op de hoes staat afgedrukt, suggereert dat verschuilen achter een andere naam, op het moment dat dit album verscheen, niet meer nodig was.

Die foto van Dylan is er eentje uit een serie foto's die David Gahr maakte tijdens het Newport Folk Festival, op 25 juli 1965.

Door die foto is het al duidelijk dat deze Franse versie van Broadside Ballads volume 1 zeker niet in 1964 is verschenen, zoals Searching For A Gem meldt, maar later. Wanneer de plaat dan is verschenen? Ik weet het niet precies, maar in ieder geval veel later dan 1964. Dat concludeer ik niet na het zien van de Gahr-foto, maar door de korte tekst over Bob Dylan in het boekwerk in de hoes. 

Mijn kennis van de Franse taal is ruk. De paar jaar dat ik gedwongen de lessen Frans volgde op de middelbare school, stond ik gemiddeld altijd een 3 over lager voor dat vak. Het zelf vertalen van de Franse tekst over Dylan op de hoes van Protest-Songs (Broadside, vol. 1) is dus uitgesloten, maar gelukkig zijn er allerlei online hulpmiddelen die mij een idee kunnen geven van wat er nou zo ongeveer staat op die hoes. Het is een boel bla-bla & ya-die-ya wat er staat in die hoes. Eén (vertaalde) zinsnede springt er echter uit: "Begin 1978 werd bekend dat Dylan Folkways aanklaagde".

Dat betekent dus dat Protest-Songs (Broadside, vol. 1) zeker niet in 1964 is verschenen - of vlak daarna - maar op z'n vroegst 14 jaar later, in 1978.

Je zou bijna denken dat het Franse Le Chant Du Monde begin 1978 op de markt bracht om een graantje mee te pikken van alle aandacht rond Dylans vijf concerten in Parijs begin juli 1978, maar dat is natuurlijk speculeren.

Weet iemand meer over Dylans aanklacht tegen Folkways?

Tom Willems

28 V 2026