Dat Blonde On Blonde een meesterwerk is, hoef ik je niet te vertellen. Dat weet je al. Dat het bijna onmogelijk is geworden om daar anders over te denken, zal je ook weten. Die bagage drukt al enkele decennia op de schouders van het album. Vreemd hoe het kan gaan in de wereld van de classic albums.
Ikzelf ben jonger dan Blonde On Blonde. Gekscherend zeg ik wel eens dat mijn ouders op de dag dat Blonde On Blonde verscheen voor het eerst een afspraakje hadden, ze gingen naar Amsterdam, hadden geen oog voor de platenzaken, maar alleen voor elkaar, zoals dat hoort op een eerste date.
Blonde On Blonde kwam in mijn leven ergens begin jaren '90. Hoewel ik al wel het een en ander van Dylan gehoord had, moest ik nog veel ontdekken. In een platenzaak in Zutphen, eentje waar ik nooit eerder was geweest & die bij een volgend bezoek aan de Hanzestad ook al weer verdwenen was, vond ik in de bakken de lang gezochte cd Blonde On Blonde. Op dat punt in mijn jonge Dylan-leven had ik genoeg over de schoonheid van Blonde On Blonde gelezen, dat ik - nu ik dat album eindelijk had gevonden - niet kon wachten om 't te horen & dus luisterde ik naar Blonde On Blonde in die platenzaak nadat ik had afgerekend. Dat ik de luisterhoek daarvoor bezet mocht houden, kwam mede doordat ik gedurende mijn tijd in de zaak de enige klant was [niet voor niks was de winkel een paar maanden later al weer verdwenen.]
Ik zie mezelf nog zitten, nog geen twintig jaar oud. Het muziekbudget van die maand net uitgegeven aan Blonde On Blonde, grote koptelefoon op mijn oren, alleen in die zaak. Wie denkt dat ik nu ga schrijven dat Blonde On Blonde een verpletterende indruk op mij maakte, moet ik teleurstellen. Ik vond er geen reet aan. Oké, I Want You vond ik wel leuk, maar dat had ik thuis al op een Greatest Hits, net als Just Like A Woman overigens. Waarom had ik in godsnaam ongehoord Blonde On Blonde gekocht? Ik was een sukkel, een nitwit, een... Even overwoog ik de winkeleigenaar te vragen de reeds afgerekende cd om te mogen ruilen voor een andere titel, maar voor wat dan?
Ik nam mijn verlies & fietste met hangend hoofd de bijna 20 kilometer naar huis. Bij thuiskomst verdween Blonde On Blonde in de kast, uit het zicht.
Ik weet niet meer wat de trigger is geweest, maar na een tijdje moet ik die cd weer eens uit de kast opgediept hebben om nogmaals te luisteren, en nog eens en nog eens. Net zo lang tot er iets klikte. En toen het klikte, begon het obsessief luisteren.
Ik weet niet hoe dat luisteren bij jou eruit ziet, maar bij mij ging dat in fases. De inmiddels door mij doorlopen fases van het luisteren naar Blonde On Blonde in min of meer chronologische volgorde:
1. Het luisteren naar de hits: I Want You, Just Like A Woman, Rainy Day Women #12 & 35, later aangevuld met One Of Us Must Know;
2. Het luisteren naar het gehele album in één lange, ononderbroken sessie;
3. De focus op de 'grote' songs, zoals Visions Of Johanna, Sad-Eyed Lady Of The Lowlands en Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again;
4. Het merken dat Blonde On Blonde een aantal ijzersterke songs heeft die iedereen over het hoofd lijkt te zien, zoals Pledging My Time, 4th Time Around en Temporary Like Achilles;
5. Het afwisselend draaien van een mono- en een stereopersing om in de verschillen tussen die twee het album weer als nieuw te kunnen horen;
6. Idem, maar dan met verschillende persingen uit verschillende landen;
7. Idem, maar dan met verschillende heruitgaven, remasters etc. etc.
8. Idem, maar dan met verschillende formaten waarop Blonde On Blonde is uitgebracht: elpee, cd, cassette, minidisc;
9. De songs op Blonde On Blonde vergelijken met studio-outtakes.
Momenteel zit ik in luisterfase 10, een verlenging [of vernauwing] van fase 9: het tegen het dwangmatige aan bezig zijn met één opname van de Blonde On Blonde-sessies. Dat kan een song van het album zijn, maar ook een outtake. Op het moment van schrijven is dat Pledging My Time [take 1, alternate take] zoals die te vinden is op The Cutting Edge. Deze Pledging is het enige van Blonde On Blonde dat ik in de afgelopen anderhalve week beluisterd heb.
En ook deze fase zal als vanzelf overgaan in weer een andere fase van de Blonde On Blonde-obsessie. Want ondanks de wat moeilijke start, kan ik wel zeggen dat ik 'iets' heb met het jarige Blonde On Blonde. En hoewel dat 'iets' zich niet [meer] vertaalt in het dagelijks luisteren naar dit meesterwerk, ben ik wel ergens op iedere dag minstens een momentje bezig met Blonde On Blonde.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten