aantekening #14 [RTR II & die ene gitarist]

Ik weet niet hoe het jou vergaat tijdens het beluisteren van de vorige week verschenen The 1976 Live Recordings, maar ik ga er langzaam doorheen en geniet van bijna ieder moment. Waarom ik 'bijna' schrijf, kom ik zo op terug. Eerst dat langzaam: ik ben inmiddels aangekomen bij cd 16. Dat lijkt best ver, maar wanneer je bedenkt dat er 39 schijven in de 1976-box zitten, dan zit ik nog niet op de helft. Nog veel te luisteren dus. En aan het eind begin ik gewoon opnieuw, want dat verdienen deze opnamen.

En wat is de conclusie - voor zover het mogelijk is conclusies te trekken - na het beluisteren van 15 cd's & een beetje? Allereerst moet ik zeggen dat de geluidskwaliteit uitstekend is. Belangrijk natuurlijk, maar niet het meest belangrijke. Ik luister niet naar muziek voor de geluidskwaliteit, maar voor de muziek.

Er komen mooie dingen voorbij op de 1976-box, zoals bijvoorbeeld een verrassende It's Alright, Ma of een in vele opzichten nieuwe If You See Her, Say Hello. Of een Maggie's Farm in meer dan één gedaante. Vooraf dacht ik de 1976-Maggie's Farm wel te kennen, met dank aan het album Hard Rain, maar de eerste paar Maggie's zijn toch wel echt anders dan wat de song uiteindelijk werd naarmate RTR II meer richting Fort Collins trok. De duetten met Joan Baez weten ook een aantal malen positief te verrassen. Railroad Boy natuurlijk. Maar ook die ene keer Dink's Song. 

De twee zaken die mij bij het beluisteren van (bijna) de eerste helft van The 1976 Live Recordings vooral opvielen, zijn ten eerste hoezeer RTR II toch vooral een Blood On The Tracks-live tournee is, waarbij aangetekend moet worden dat de Blood songs tijdens deze tour vaak radicaal in een nieuwe jas zijn gestoken. Een blik op de tracklist leert dat van de 10 songs op Blood On The Tracks er 7 te horen zijn op The 1976 Live Recordings. Combineer dit met de centrale plaats van Shelter From The Storm en vooral Idiot Wind tijdens deze tournee en het moge duidelijk zijn: RTR II is (ook) Blood On The Tracks-live.

Het tweede dat opvalt is hoezeer er van concert naar concert een opbouw in zit. Ieder concert lijkt te staan op de schouders van het voorgaande concert. Er is ontwikkeling gedurende de tournee. Alsof Dylan nog zoekende is en in dat zoeken nieuwe muziek creëert. 

Ik zou nog even terugkomen op dat 'bijna' ergens aan het begin van dit stuk. Gotta Travel On is 18 keer op deze box te horen. Ik heb ze nog lang niet alle 18 gehoord, maar ik heb er al schoon genoeg van. Gotta Travel On wordt gebruikt om een aantal optredende artiesten nogmaals in het zonnetje te zetten aan het eind van het concert. Het probleem is dat het niet werkt, in ieder geval niet 50 jaar later op cd & ik kan me niet voorstellen dat het in 1976 in de concertzalen wel werkte. Kinky Friedman mag bijvoorbeeld een paar regels zingen, maar dit doet hij meestal in een stem die aanleunt tegen de verkeerde maatsoort. Roger McGuinn mag ook wat regel tijdens Gotta Travel On improviseren, maar de grote Byrd-neuzelaar bakt er werkelijk niks van. Avond aan avond is zijn bijdrage aan Gotta Travel On tenenkrommend. Maar hoe erg Friedman & McGuinn ook zijn tijdens Gotta Travel On, niets haalt het bij Joan Baez. En begrijp me niet verkeerd: deze box bevat wel de beste duetten die Dylan & Baez ooit zongen, maar haar bijdrage aan Gotta Travel On is werkelijk beneden alle peil. Vals en schreeuwerig als een als prinses verklede kleuter die aandacht tekort komt. 

Is Gotta Travel On dan volledig onluisterbaar? Nee. Er zijn avonden waarop gitarist Mick Ronson de ruimte krijgt om wat noten extra te spelen. Het zijn momenten waarop niemand zingt en Ronson speelt waarop Gotta Travel On draagbaar is.

Nu ik het toch over gitaristen heb: hoe komt het dat ik aan het begin van de huidige tournee veel las over de komst van gitarist Mike Seal, maar bijna niks gelezen heb over zijn plaats maken voor Julian Lage, inmiddels al weer een paar concerten geleden?

Terug naar The 1976 Live Recordings: Vergeet Gotta Travel On, de rest is gewoon puik. Ik was altijd al een groot liefhebber van Dylans 1976-tournee (Hard Rain!!), een liefde die tijdens het beluisteren van The 1976 Live Recordings alleen maar sterker is geworden. Dit is de Dylan die er met gestrekt been ingaat, de Dylan die zichzelf niet ontziet om de song te brengen. Veel beter dan dit wordt het niet.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten