Brokstukken van een Dylancollectie

Nu het me drie keer in korte tijd is overkomen, denk ik dat het geen toeval is. De enige logische reden die ik voor het fenomeen kan bedenken, is dat [nabestaanden van] Dylanverzamelaars de collectie opruimen. Ik heb het over het stuiten op brokstukken van een Dylancollectie in de uitverkoopbakken. Daar waar de Dylanverzamelaar zo'n tien, vijftien jaar geleden soms nog wat speurwerk moest verzetten om bepaalde platen te bemachtigen, lijkt dat nu - mogelijk mede door de onwetendheid van handelaren - een stuk makkelijker [en goedkoper] te zijn.

Afgelopen weekend struinde ik op een beurs wat door bakken vol platen voor een eenheidsprijs. In een van de eerste bakken kwam ik het solodebuut van opper-Byrd Roger McGuinn tegen, simpelweg Roger McGuinn [1973] geheten. Op zich niet heel opmerkelijk, deze plaat duikt vrij regelmatig op in platenzaken en op beurzen in keur van persingen [Nederlandse, Engelse en opvallend vaak de Amerikaanse persing]. Nou ben ik geen liefhebber van Roger McGuinn & zijn Byrds kunnen mij helemaal gestolen worden, maar McGuinns solodebuut is wel interessant voor Dylanliefhebber vanwege openingstrack I'm So Restless waarop Bob Dylan mondharmonica speelt.

Het vinden van Roger McGuinn is geen reden om te veronderstellen dat ik op de brokstukken van een Dylancollectie bent gestuiterd. Het vinden vlak daarna van So You Wanna Go Back To Egypt... [1980, Amerikaanse persing] van Keith Green zorgt voor een ander verhaal. Deze plaat - zoals ook op de achterzijde van de hoes staat - mag niet verkocht worden. This recording may be copied for private or ministry use only, dat dan weer wel, aldus de achterzijde van de hoes. Je vraagt je mogelijk af hoe die plaat dan verkregen kon worden als 'ie niet verkocht mocht worden. Volgens website Searching For A Gem kon So You Wanna Go Back To Egypt... alleen verkregen worden door het doen van een donatie van minstens $25 aan Greens Christelijke missiewerk. Volgens diezelfde website moet ik een bestelformulier voor dit album hebben, maar waar heb ik die gelaten? [link]

So You Wanna Go Back To Egypt... was lang dus niet zo makkelijk te vinden, maar daar lijkt verandering in te komen, afgelopen weekend kwam ik 'm voor de tweede keer in korte tijd tegen. Dit album is voor de Dylanliefhebber interessant vanwege Dylans mondharmonicaspel op Pledge My Had To Heaven.

Het tegenkomen van de Keith Green-plaat was voor mij reden genoeg om ervan uit te gaan dat ik te maken had met afdankertjes uit een Dylancollectie & dat het dus niet geheel onwaarschijnlijk is dat ik meer zou tegenkomen in de uitverkoopbakken. Ik bleek gelijk te krijgen: in dezelfde bak vond ik nog Songs For The New Depression [1976] van Bette Midler met daarop Bucket Of Rain [als Nuggets Of Rain], haar duet met de auteur van de song en de plaat Earl Scruggs Performs With His Family And Friends [1971] met daarop een Nasville Skyline Rag waarop Dylan gitaar speelt. Deze opname werd in 2019 ook uitgebracht op het vijftiende deel van The Bootleg Series. 

Tot slot kwam ik nog de dubbelelpee A Tribute To Woody Guthrie tegen, Amerikaanse persing. 

Na het overlijden van Woody Guthrie [1912 - 1967] werden herdenkingsconcerten gegeven in 1968 en 1970. Opnamen van deze concerten werden in 1972 op de elpees A Tribute To Woody Guthrie part one en part two uitgebracht. In 1976 werden deze twee elpees samen uitgebracht als dubbelelpee onder de titel A Tribute To Woody Guthrie. 

A Tribute To Woody Guthrie part two [en dus de tweede elpee van de latere dubbelaar] sluit af met This Land Is Your Land gezongen door alle aanwezigen tijdens het 1968-concert. Dylan zong het zesde couplet, aldus website Searching For A Gem, maar dit is om contractuele redenen uit de opname geknipt. Wel zou Dylan nog te horen moeten zijn tijdens de samen gezongen stukken [ik hoor het niet, moet ik bekennen].

Veel interessanter voor de Dylanliefhebber is A Tribute To Woody Guthrie part one [en dus de eerste elpee van de latere dubbelaar]. Op deze plaat zijn drie Guthrie-songs door Bob Dylan begeleid door The Band te horen: I Ain't Got No Home, Dear Mrs. Roosevelt en The Grand Coulee Dam. Dit zijn de enige [officieel uitgebrachte] concertopnamen van Dylan anno 1968, een Dylan ergens tussen de hectische tournee van 1966 en de Basement-opnamen aan de ene kant, en Nashville Skyline en het Isle Of Wight-optreden in augustus 1969 aan de andere kant. Deze drie Dylanopnamen van het Guthrie-tribute zijn essentiële opnamen die in iedere Dylancollectie thuis horen. Het speelplezier spat uit de groeven van de plaat. 

Nogmaals: het is opvallend hoeveel brokstukken uit Dylancollecties de laatste tijd terug te vinden zijn in de uitverkoopbakken in platenzaken en op beurzen. Het loont dan ook de moeite om dat kwartiertje extra uit te trekken en niet alleen in de platenbakken met het tabblad "Bob Dylan" te kijken, maar ook door de uitverkoopbakken te gaan.

TW 16 juni 2026