Fab, who plays the guitar? Tijdens het concert gisteravond in Santa Barbara, Californië ontbrak Doug Lancio in de band. Zijn plaats werd ingenomen door Julian Lage. Lage is een jazzgitarist onder contract bij Blue Note Records. Of hij lang deel zal uitmaken van Dylans band is maar de vraag. Zo leert zijn website dat hij op 29 juni onder eigen naam een concert geeft in New York en op 11 juli op het North Sea Jazz Festival in Rotterdam speelt. [website]
Murder Ballads door Katy Horan is een boek dat me, hoewel ik het nog lang niet uit heb, momenteel flink in de greep heeft. Dit boek bevat [één variant van] de songteksten van 20 murder ballads. Over iedere murder ballad heeft Horan een kort essay [1 à 2 pagina's] geschreven over oorsprong, varianten en betekenis. Iedere murder ballad gaat vergezeld van een schitterende illustratie gemaakt door Horan.
Een aantal van de 20 in dit boek besproken murder ballads zijn ook door Bob Dylan opgenomen en / of gespeeld tijdens concerten [o.a. Delia, Stagolee en Young Hunting dat door Dylan als Henry Lee werd opgenomen].
Je zult mij niet horen zeggen dat Murder Ballads [2025] essentieel is voor de Dylan-boekenkast, maar interessant is het zeker.
Hetzelfde geldt voor het inmiddels al wat oudere boek Folk Music USA [2005] van Ronald D. Lankford, Jr, niet essentieel, wel interessant. In dit boek beschrijft Lankford vaak op luchtige, makkelijk te lezen toon de opkomst en ondergang van de folk revival van eind jaren '50 tot halverwege jaren '60. Lankford plaatst het begin van de revival in 1958 met het uitkomen van Tom Dooley in de uitvoering van Kingston Trio en het einde in 1965 met Dylans optreden op het Newport Folk Festival.
Tom Rush: Het zal de meeste Dylanliefhebbers bekend zijn dat er jarenlang een vermoeden bestond dat Bob Dylan speelt op het album Take A Little Walk With Me [1966] van Tom Rush, maar dat inmiddels duidelijk is dat het gerucht niet klopt. Het album dat Rush uitbracht voor Take A Little Walk With Me viel bij toeval onlangs in mijn handen. Blues, Songs & Ballads [1965] heet die plaat. Ook die plaat heeft werkelijk niks met Dylan te maken, maar wat de plaat toch aardig maakt voor een Dylanliefhebber, is dat er nogal wat nummers opstaan die Dylan ook gespeeld heeft [Pallet On The Floor, Barbra Allen, Cocaine, Stackerlee en Baby, Please Don't Go] en hoewel of juist omdat Rush een compleet andere zanger / artiest is dan Dylan, is het aardig om ter vergelijking dit album eens te beluisteren.
TW, 18 juni 2026

Geen opmerkingen:
Een reactie posten