In maart 1965 verscheen Bringing It All Back Home, Bob Dylans vijfde album. Home is een album met twee kanten: op de songs op de eerste kant wordt Dylan begeleid door een band, de vier songs op kant 2 zijn akoestisch. Het onderscheid tussen de twee zijden is wat Bringing It All Back Home mede definieert. Voor wie het even niet scherp heeft, de tracklist van Home:
kant 1:
1. Subterranean Homesick Blues
2. She Belongs To Me
3. Maggie's Farm
4. Love Minus Zero / No Limit
5. Outlaw Blues
6. On The Road Again
7. Bob Dylan's 115th Dream
kant 2:
1. Mr. Tambourine Man
2. Gates Of Eden
3. It's Alright, Ma [I'm Only Bleeding]
4. It's All over Now, Baby Blue
Over zo'n tracklist is nagedacht. Wie goed kijkt [luistert] merkt dat het meer is dan alleen het contrast tussen de beide zijden van de elpee. Kijk bijvoorbeeld eens naar de zeven songs op de eerste kant: muzikaal zijn er - in mijn oren - drie songparen & één losse song die de overgang naar kant 2 vergemakkelijkt, mede door het contrast tussen beide zijden op de hak te nemen.
Het eerste paar bevat twee stevige oorwurmen: Subterranean Homesick Blues en Maggie's Farm. Gemakshalve noem ik dit paar A. Het tweede paar bestaat uit de twee liefdesliedjes: She Belongs To Me en Love Minus Zero / No Limit. [Voor wie - net al ik - deze twee songs soms door elkaar haalt, een simpel ezelsbruggetje: She Belongs To Me begint met She’s got everything she needs en Love Minus Zero met My love she speaks like silence, maar dit terzijde.] Deze twee songs over dames vormen paar B.
Paar C bestaat uit de twee ietwat vergeten O-songs: Outlaw Blues en On The Road Again.[1] Tot slot is er de song die de overgang naar de akoestische kant verzacht door het zonder band inzetten van de song om na een lachsalvo van producer Tom Wilson, Dylan & co opnieuw te starten met band [akoestische & band-versie van dezelfde song in één track]. Mijn aanname dat dit gedaan is om de overgang naar de akoestische zijde te verzachten, wordt versterkt doordat wat we op het album horen [valse inzet lach tweede inzet] nooit daadwerkelijk zo in de studio heeft plaatsgevonden. De valse start & lach zijn later voor de definitieve versie van Bob Dylan's 115th Dream [D] geplakt. Het aan elkaar koppelen van akoestische en band-versie van 115th Dream is dus achteraf gecreëerd om beide versies in één track te kunnen laten horen en daarmee de overgang van kant 1 naar kant 2 te verzachten.
Schematisch ziet de eerste zijde van Bringing It All Back Home er dus als volgt uit: A - B - A - B - C - C - D. Het is bijna het rijmschema van een songtekst. Het zal wel toeval zijn, maar dit is precies het rijmschema van de eerste zeven regels van Mr. Tambourine Man:
Hey! Mr. Tambourine Man, play a song for me [A]
I’m not sleepy and there is no place I’m going to [B]
Hey! Mr. Tambourine Man, play a song for me [A]
In the jingle jangle morning I’ll come followin’ you [B]
Though I know that evenin’s empire has returned into sand [C]
Vanished from my hand [C]
Left me blindly here to stand but still not sleeping [D]
Vijf jaar na het verschijnen van Home werd in Engeland dit album voor het eerst op cassette uitgebracht. Nou is het niet vreemd dat voor een release op cassette wat met songs geschoven wordt zodat de beide zijden van een cassette min of meer evenveel minuten muziek bevatten, maar met de Engelse cassetterelease van Bringing It All Back Home heeft men het wel erg bont gemaakt.
Volgens website Searching For A Gem zijn er drie versies van deze Engelse cassette, in huize Willems draait momenteel de tweede van de drie versies, dit is wat ik hoor:
kant 1:
1. Mr. Tambourine Man
2. It's Alright, Ma [I'm Only Bleeding]
3. It's All Over Now, Baby Blue
4. Bob Dylan's 115th Dream
kant 2:
1. Subterranean Homesick Blues
2. She Belongs To Me
3. Maggie's Farm
4. Love Minus Zero / No Limit
5. Outlaw Blues
6. On The Road Again
7. Gates Of Eden
Er is flink met de songs geschoven waarbij de akoestische songs nu ineens vooral op de eerste zijde te vinden zijn terwijl veel van de band-songs zijn verplaatst naar kant 2. [2] Natuurlijk is de muziek op deze cassette goed, het zijn immers de elf van Bringing It All Back Home bekende songs, maar - en dit is de vraag waar ik mee worstel - is dit nog wel Bringing It All Back Home?
Antwoorden op een briefkaartje [e-mail of reactie op de blog mag uiteraard ook.]
~ * ~
[1] Ander ritme: naast de twee O-songs, zijn er ook twee S-songs [Subterranean & She Belongs To Me] en twee It's-songs [It's Alright, Ma & It's All Over Now]. De O-, S- en It's-songs staan steeds bij elkaar op de tracklist van Bringing It All Back Home.
[2] Een vreemde keuze wanneer je bedenkt dat er een Amerikaanse cassette-versie van Home is waarop de song in precies dezelfde volgorde staan als op het oorspronkelijke album.
TW 27 juni 2026
Geen opmerkingen:
Een reactie posten