Mijn fout. Ik heb het inmiddels goed gemaakt met mezelf door het album weer eens op te zetten. En wat blijkt? Dit is verdomd goed & mag zeker niet vergeten worden.
Ik heb het niet helemaal meer scherp hoe het nou precies zat met dit album. Er was ergens in coronatijd een online video, een compensatie voor het noodgedwongen stilvallen van de gang naar de concertpodia. Compensatie voor de fans omdat ze geen concerten konden bijwonen. Compensatie voor Dylan voor het wegvallen van de inkomsten. De fan moest betalen om de online video te kunnen bekijken, zo herinner ik het me. Of dat veel was wat betaald moest worden, weet ik niet meer. Is ook niet belangrijk. Ik heb betaald & genoten van Shadow Kingdom op een warme zomeravond.
De Dylanliefhebber werd naar het videoplatform gelokt met compensatie voor het concerttekort, zo heb ik het opgeslagen. Zo keek ik in aanvang naar Shadow Kingdom. De op het videoplatform getoonde beelden waren zeer goed, maar een concert - zoals ik vooraf dacht - was het zeker niet. Wat ik me herinner, maar ik kan er naast zitten, is dat nog lang na die video (& ook na het verschijnen van de gelijknamige cd en elpee) werd gesproken over een concertregistratie.
Shadow Kingdom is veel, maar een concertregistratie is het zeker niet. Eerder een [muzikale] film noir waarbij de getoonde muzikanten - m.u.v. Dylan - niks met de gehoorde muziek vandoen hadden. De muziek was al eerder opgenomen in een studio met andere muzikanten. Oude Dylansongs in een nieuw jasje. Tot zover het [manke] geheugen.
Ik heb het moeten opzoeken: de video werd uitgezonden op 18 juli 2021. Bijna twee jaar later werd Shadow Kingdom op elpee en cd uitgebracht. [Searching For A Gem]
De oren van 2026 leren dat Shadow Kingdom vrij uniek is in Dylans oeuvre. Voor dit album [deze video] heeft hij immers dertien songs van eigen hand opnieuw opgenomen in een studio, aangevuld met een nieuwe instrumentale track: Sierra's Theme. Dat heeft hij niet vaak gedaan: eigen songs opnieuw opnemen.
In 1969 nam Dylan samen met Johnny Cash een nieuwe versie van zijn Girl From The North Country op en dan is er nog de nieuwe versie van A Hard Rain's A-Gonna Fall die Dylan voor Expo Zaragosa [2008] opnam. [video] Er zijn vast nog meer momenten geweest waarop Dylan eigen, oude songs opnieuw opnam, maar dat zijn er niet veel. Natuurlijk zijn er bijvoorbeeld de One Too Many Mornings tijdens The Basement Tapes of de Just Like Tom Thumb's Blues tijdens de sessie met George Harrison in 1970, maar deze opnamen waren nooit bedoeld om uitgebracht te worden, in tegenstelling tot de dertien songs op Shadow Kingdom.
Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine), What Was It You Wanted, Pledging My Time of welke song dan ook op Shadow Kingdom, het zijn allemaal dezelfde songs zoals ze eerder door Dylan zijn uitgebracht. En toch, door de nieuwe interpretatie, de nieuw gevonden ingang tot een compositie weet Dylan iedere oude song op Shadow Kingdom nieuw leven in te blazen. Als was het een nieuwe compositie.
Het is voor mij nog steeds moeilijk om naar Shadow Kingdom te luisteren en niet de beelden uit de gelijknamige film voor me te zien. De muziek past uitstekend bij de duistere beelden uit die film.
De songs op Shadow Kingdom geven me het gevoel alsof ik binnengeslopen ben waar ik niet hoor te zijn. Alsof Dylan & band de songs spelen & ik de ongewenste gast ben die zichzelf onzichtbaar probeert te maken door zich in een hoekje terug te trekken.
Wat Shadow Kingdom vooral laat horen is wat Dylan ook vanaf de concertpodia lijkt over te willen brengen: een song is niet in beton gegoten. Een song leeft & zoals bij ieder levend ding gaat het de ene dag beter dan de andere & is geen dag hetzelfde. Hoe vaak Dylan zijn oude songs ook speelt, zichzelf herhalen doet hij niet, dáár is Shadow Kingdom een weerslag van.
En - zo realiseer ik me nu - is dit tot op heden zijn laatste studioalbum.
Maar bovenal is het een verdomd goede plaat.
TW 25 juni 26
Geen opmerkingen:
Een reactie posten