Bob Dylan is vanaf een jonge leeftijd een bewonderaar van het werk van Ginsberg. De invloed van Ginsberg & zijn mede-Beats is dan ook terug te vinden in de teksten van Dylan. De bewondering bleek al snel wederzijds waarna de een vriendschappelijke relatie tussen Dylan & Ginsberg ontstond.
Ginsberg is in woord en / of beeld te vinden op meerdere albumhoezen van Bob Dylan. Hij was erbij in 1965 in Londen (& dus in Dont Look Back) & tijdens de Rolling Thunder Revue.
Zoals er sporen van Ginsberg in Dylans leven & werk te vinden zijn, zo is Dylan in Ginsbergs leven & werk te vinden. In tientallen gedichten van Ginsberg komt Dylan voorbij & toen Ginsberg begin jaren zeventig een carrière in de muziek ambieerde, was daar Dylan om hem wat muzieklessen te geven & in de studio bij te staan.
Na het overlijden van Ginsberg in april '97 speelde Dylan tijdens een concert in Moncton, New Brunswick Ginsbergs favoriete Dylansong Desolation Row [setlist].
Drieëntwintig jaar na het overlijden van Ginsberg, dook de dichter op in Key West (Philosopher Pirate) op het album Rough And Rowdy Ways [lyrics]:
I was born on the wrong side of the railroad track
Like Ginsberg, Corso and Kerouac
Meer over de relatie tussen Bob Dylan & Allen Ginsberg is te vinden in mijn boek Dylan & de Beats.
Folkways: De in aantekening #2 genoemde aanklacht van Bob Dylan tegen Folkways ging met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid over het door Folkways in 1977 uitgebrachte album Bob Dylan vs A.J. Weberman waarop door Weberman opgenomen telefoongesprekken met Dylan te horen zijn. Dit album werd al snel - op aandringen van Dylan - weer uit de handel gehaald. [SFAG] [dank Rob!]
Op de website van Smithsonian Folkways zijn alle (?) Fokways-releases met Bob Dylan terug te vinden, met uitzondering van Bob Dylan vs A.J. Weberman. [Smithsonian Folkways]
Jurriën Rood publiceerde onlangs zijn boek Wat zingen ze nou? Hoe popteksten je door het leven gidsen. Een prettig leesbaar, aardig boek over de teksten van popsongs. En, zoals te verwachten in een boek over songteksten, komt Bob Dylan regelmatig voorbij in Wat zingen ze nou? Naast de vele zijdelingse vermeldingen van Dylan is er het hoofdstuk Dylan lacht waarin Rood zich vooral concentreert op Dylans & producer Tom Wilsons lachstuip aan het begin van Bob Dylan 115th Dream van Bringing It All Back Home. Dat het sinds het verschijnen van The Cutting Edge, het twaalfde deel van The Bootleg Series in 2015 vaststaat dat die lachstuip helemaal niet het gevolg is van het niet invallen van de studiomuzikanten, is blijkbaar aan Roods aandacht ontsnapt. Dat kan. Het maakt Rood zeker niet uniek. Kwalijker is het dat Rood door - naar ik aanneem hypercorrectie - nou juist een van de sterke kanten van Dylans songtekst voor zijn 115de droom te niet doet.
Dylans
The waitress he was handsome
is bij Rood
The waitress she was handsome
geworden. Diezelfde [naar ik aanneem] hypercorrectie zorgt ervoor door een paar regels verder Rood de filmtitel Dont Look Back verhaspelt tot Don't Look Back, maar deze fout is in de afgelopen decennia zo gewoon geworden, dat ik dat Rood niet kwalijk kan nemen.
Kortom: Wat zingen ze nou? is een aardig, lichtvoetig boek. Alleen jammer van de he/she-verwarring.
Misschien draai ik - om de verwarring nog eens te onderstrepen - zo Walk On The Wild Side van Lou Reed. Dat begint zo:
Holly came from Miami, F.L.A.
Hitch-hiked her way across the U.S.A.
Plucked her eyebrows on the way
Shaved her legs and then he was a she
Tom Willems
03 VI 2026
Geen opmerkingen:
Een reactie posten