Dit is het laatste van drie artikelen n.a.v. 25 jaar "Love And Theft". Voor de twee eerste delen, zie hier en hier.
Tussen "Love And Theft" en opvolger Modern Times werden twee kinderen geboren. Eerst een zoon en later een dochter. Inmiddels zijn ze beiden geen kinderen meer. Ze staan op het punt in hun leven dat ze zweven tussen studeren en werken. Ze noemen mij nu oud en wijzen op mijn grijze haren. Ze hebben geen ongelijk. Ik ben inmiddels oud, al ben ik nog niet zo oud als Bob Dylan toen hij "Love And Theft" uitbracht.
Was er niet een persconferentie in Rome aan dat album gekoppeld? Eén Nederlandse journalist, Jan Vollaard, was daar bij en Bob Dylan verscheen op de cover van VARA TV Magazine. Ergens op zolder zal een exemplaar liggen.
En dan is er nog dat concert. In mijn hoofd is het hèt "Love And Theft"-concert, al speelde Bob Dylan slechts vier nummers van dat album. Het laatste concert op Nederlandse bodem voor hij achter het toetsenbord van de piano verdween. Zoonlief was nog niet geboren, maar schopte wel van zich af, voelbaar voor wie een hand op zijn moeders buik legde. In de aanloop naar dat concert zette ik "Love And Theft" op een cassette, huiswerk voor twee medeconcertgangers waarvan de één nog nooit iets van Dylan had gehoord en de ander na Street-Legal was afgehaakt. Voor het concert - zo biechtten ze op - hadden ze de tape nauwelijks gedraaid, maar na het concert bijna iedere dag, zeker een maand lang.
Waarom heeft het zo lang geduurd voor ik de schoonheid van Mississippi hoorde? Geen idee. Later hoorde ik het wel, niet lang daarna speelde Dylan het speciaal voor mij, althans zo voelde het. Maar dat was een ander concert. Een andere tijd, toen de "Love And Theft"-jaren al weer waren samengeklonterd met gewone tijd.
In de "Love And Theft"-jaren was er nooit een nu ingesloten tussen wat was en nog gaat komen. In de "Love And Theft"-jaren was er alleen maar een heden. En eigenlijk is dat nog zo. Als "Love And Theft" draait, is het altijd nu.
Waarom moest John Bauldie dood gaan voor hij "Love And Theft" kon horen? Niet dat ik Bauldie kende, maar hij had het geweldig gevonden, dat album. Hoe ik dat weet? Geen idee, sommige dingen weet je gewoon.
Is de kracht van "Love And Theft" de liefde of de diefstal? De liefde van Bob Dylan voor de muziek uit zijn jeugd vermengen met frasen, zinsneden opgepikt van de radio, de bioscoop en in de bibliotheek - de diefstal -, dat is "Love And Theft". Kan ik stellen dat het Dylans meest persoonlijke album is? Misschien niet zozeer door wat hij zegt, maar doordat het album is gedrenkt in de songs, films en boeken die hem om wat voor reden dan ook bezighouden. Ik kan het stellen: "Love And Theft" is Bob Dylans meest persoonlijke album. Het is een inkijkje in zijn kop.
En toch: net wanneer je denkt de man te herkennen in wat je hoort, vervliegt de ontdekking. Want 'ik' is nooit Dylan. Je est un autre, zei Arthur Rimbaud al. En zo is het ook.
Misschien is Bob Dylan in "Love And Theft" juist wel verder weg dan ooit omdàt hij zoveel van zichzelf erin gestopt heeft. Hiding in plain sight, verstopt achter wat iedereen denkt te zien.
Ik weet het niet. "Love And Theft" resoneert 25 jaar in mijn oren, ik ken iedere noot, iedere stembuiging, iedere klank van dat album. En toch, nog steeds is "Love And Theft" Dylans nieuwe album, misschien wel zijn beste album ooit. Of in ieder geval zijn beste sinds.... vul zelf maar in.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten